ΒΑΣΙΛΗΣ Δ. ΠΑΠΑΔΟΛΙΑΣ

O τύπος 5 του Εννεαγράμματος είναι ο Διανοούμενος, ο Στοχαστής. Μία ενέργεια που συνδέεται κάπως με τον τύπο της 5ης ακτίνας, δεν έχει όμως τόσο σχέση με τον μποέμ τύπο 5 της Αριθμολογίας. Ο τύπος 5 του Εννεαγράμματος είναι κατά βάθος συντηρητικός τύπος, που αναζητά να ερμηνεύει τα πράγματα αποκλειστικά με τη λογική του, αφήνοντας στην άκρη το συναίσθημα. Θεωρούν ότι αν είναι συναισθηματικοί, θα δείξουν αδυναμία. Απ την άλλη δείχνει να είναι συνήθως ιδιαίτερα ευφυείς σε σημείο που να νιώθουν ότι οι άλλοι δεν είναι αρκετά έξυπνοι και δεν τους καταλαβαίνουν. Έτσι αναπτύσσεται μία μοναξιά μέσα τους και αρχίζουν να προτιμούν την απομόνωση από το να επικοινωνούν με τους ανθρώπους. Για τους ανθρώπους αυτούς είναι σημαντικό να αποβάλλουν αισθήματα αγοραφοβίας που μπορεί να έχουν, την φοβία τους μπροστά στις ομάδες κι ότι αυτές μπορεί να τους απορροφήσουν και να τους αλλοτριώσουν, την τάση τους να χάνονται στον κόσμο των σκέψεων και της φαντασίας τους και να χάνουν έτσι την επαφή με το περιβάλλον, την τάση τους να λειτουργούν σοφιστικά στις συζητήσεις, θεωρώντας ότι έτσι βοηθούν τους άλλους να αφυπνιστούν, ενώ στην πραγματικότητα τους κάνουν να χάνουν την εσωτερική τους ηρεμία, την τάση τους να λειτουργούν ως εκκεντρικοί και απροσάρμοστοι, ενώ ενίοτε να γίνονται και κυνικοί και μισάνθρωποι, την τάση τους να παραμελούν τον εαυτό τους και την εμφάνιση τους, αλλά και την τάση τους να είναι αναποφασιστικοί μέχρι να είναι απολύτως σίγουροι και πολλά άλλα. Αστρολογικά εδώ θα μπορούσε να γίνει σύνδεση με άτομα που δεν έχουν Νερό στο χάρτη τους ή στους οίκους του Νερού έχουν Ζώδια του Αέρα με συνέπεια να προσπαθούν να εξορθολογίσουν διαρκώς το συναισθηματικό τους κόσμο, ο οποίος όμως δυστυχώς από τη φύση του δεν προσεγγίζεται με τον ορθό λόγο.

Ο τύπος 4 του Εννεαγραμματος αποκαλείται συχνά ο Καλλιτεχνης η ο Ευαίσθητος. Ειναι το καλλιτεχνικό άτομο που ειναι παραδοσιακά κλεισμένο στον εαυτό του. Σαν αίσθηση ταιριάζει αρκετά στον καλλιτεχνικο τύπο της 4ης ακτίνας, οχι τόσο ομως στον τύπο 4 της Αριθμολογίας ο οποίος θεωρείται πιο πολυ άνθρωπος που αναζητά τη ρουτινα και την τάξη. Προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτος ο τύπος είναι η υπερβολικη εσωστρεφεια, η ανακύκλωση των συναισθημάτων του, η τάση αυτοπεριφρονησης η αυτολυπησης, η μειωμένη αυτοεκτιμηση κι οι αναστολές, η τάση να αναγω την ευαισθησία μου σε λογο να με προσέχουν ιδιαίτερα οι άλλοι. Αστρολογικά θα έλεγα οτι ατομα με επιβαρυμενους οίκους του νερού η Σεληνη σε δύσκολα ζωδια και με βαριές όψεις (Κρόνος, Ποσειδωνας, Πλουτωνας) θα ήταν πιο επιρρεπή να ανήκουν σε αυτον τον τύπο.

Ο τύπος 3 του Εννεαγράμματος είναι αρκετά ενδιαφέρων καθώς θεωρείται ο τύπος του επιτυχημένου. Μοιάζει αρκετά στον οργανωτικό τύπο της 3ης ακτίνας, απέχει όμως αρκετά από τον τύπο 3 της Αριθμολογίας που είναι πιο καλλιτεχνικός και δημιουργικός. Ο τύπος 3 έχει πάντα το άγχος της αναγνώρισης της επιτυχίας του και για να το πετύχει αυτό είναι απόλυτα ρεαλιστής και τεχνίτης του εφικτού.  Όταν το εφικτό τους μετατρέπει σε «πωλητές» όμως η λογική του «τι αρέσει στον κόσμο» ή «τι θέλει ο πελάτης» σύντομα οδηγεί στην αλλοτρίωση καθώς προοδευτικά κάνει όλο και περισσότερα για να αρέσει στο κοινό του. Όταν δε, όλοι οι ρόλοι αποτύχουν απέναντι στην άρνηση του πελάτη «να αγοράσει» τότε αποκαλύπτεται μια εχθρότητα απρόσμενη «Άστον δεν ξέρει τι θέλει, ο άσχετος, που θα μου πει εμένα.» Ο τύπος 3 αποδεικνύεται ιδιαίτερα ανταγωνιστικός επίσης με στόχο να φθείρει όσους θα μπορούσαν να του κλέψουν τις διακρίσεις. Αλλες δυσκολίες που έχει είναι:

– Να παραδεχτεί ότι φοβάται την απόρριψη
– Ότι φοβάται το ρεζιλεμα σε περίπτωση αποτυχίας ή απόρριψης
– Ότι ζηλεύει και φθονεί τους αλλους
– Ότι δε διστάζει να τους σαμποτάρει
– Ότι θυσιάζει την ακεραιότητα του για χάρη της αναγνώρισης
– Ότι αλλοτριωνεται για χάρη της αναγνώρισης
– Ότι δείχνει υπερόπτης και αφ’ υψηλού
– Ότι θέλει συνεχώς να εντυπωσιάζει

και πολλά  άλλα…

Προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε τα αρχέτυπα του Άρη και της Αφροδίτης αξιζει να θυμηθούμε τον αρχαίο μύθο της Αφροδίτης και να δούμε ποιες ήταν τότε οι διαστάσεις του στο ελληνικό περιβάλλον.

Σήμερα στη Δύση έχουμε ανάγει τον Άρη σε αυτόν που διεκδικεί και κατακτά και την Αφροδίτη σε παθητικό ρόλο, που αποδέχεται ή απορρίπτει. Αυτό όμως είναι μία λογική που κληρονομήσαμε από τους Ρωμαίους, που λάτρεψαν τον Άρη (Mars), μέσω του πολέμου, του ιμπεριαλισμού και της κατάκτησης. 

Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο ο Άρης δε θεωρούνταν σημαντικός, άλλα άφρων, που έφερνε την καταστροφή και τη διάλυση και γενικώς προκαλούσε μόνο καταστροφές. Η Αφροδίτη ήταν η δύναμη εκείνη που μπορούσε να τον εξευμενίσει και να τον εξευγενίσει. Ήταν σαν την ώριμη μεγάλη αδελφή που βάζει σε τάξη τον μικρό φασαρία, σαν την εταίρα που στα λιμάνια της Κύπρου σαγήνευε τους Πειρατές για να γλιτώσει το νησί τις αρπαγές και τις ληστείες. 

Η Αφροδίτη ήταν αυτή που σκεφτόταν, που είχε μυαλό, ενώ ο Άρης κοίταζε μόνο τις ανάγκες του κι από μυαλό «κουκούτσι». Στη συνέχεια βεβαίως η επικράτηση της «τάξης» των Ρωμαίων έδωσε και επικράτηση του Άρη, του στρατού, των αξιωματικών, και όλων αυτών που έβλεπαν την ομορφιά ως απόσπαση από τη φιλοδοξία τους. 

Στο σημερινό κόσμο ο Άρης θα ήταν ο εργασιομανής (έξαρση στον Αιγόκερω και χαρά στον 6ο οίκο κατά την παραδοσιακή) που δε θέλει να αποσπάται από τη γυναίκα του που θέλει συνέχεια έρωτα.

Βεβαίως η διάσταση του Άρη-Κριού είναι αυτή που επικράτησε τελικά στη δυτική αστρολογία, όμως καλό είναι να θυμόμαστε ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε έτσι.

Για όσους έχετε ασχοληθεί με εσωτερική αστρολογία, θυμηθείτε ότι ο Άρης κυβερνά το κατώτερο αστρικό, δηλαδή τις χωριστικές επιθυμίες, που – ευτυχώς για μας – έχουν την τάση να πολεμούν μεταξύ τους, αντί να ενώνονται. Έτσι το κακό μακροπρόθεσμα διαλύεται από μόνο του και δε χρειάζεται να του αντιστέκεσαι (εκτός αν όπως λέει η Ντιόν Φόρτσιουν θες να επιτελέσεις κάποιο έργο).

Η Αφροδίτη όμως έχει ενδιαφέρον να ιδωθεί και πολιτιστικά. Όπως στην αρχαία Ρώμη υπήρχε διχασμός και από τη μία «αηδία» για τους ηδονιστές Έλληνες και από την άλλη θαυμασμός (απεικονίζοντας και τα συναισθήματα του άντρα, που η μία πλευρά του ελκύεται από τη γυναίκα και η άλλη τη θεωρεί κίνδυνο για την ανεξαρτησία του), έτσι και σήμερα η νεοσυντηρητική Αμερική θεωρεί τους Ευρωπαίους «ηθικά εκπεσόντες» με πρωταγωνιστές τους Γάλλους. 

Τους Γάλλους που δεν είναι τυχαίο, ότι μεγαλύτερη ηρωίδα τους είναι γυναίκα, η Ζαν Ντ’ Αρκ.

Προσοχή, λοιπόν, όταν διαβάζουμε τα αρχέτυπα, γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο, κι όλα έχουν από πίσω τους ιστορία, κατάκτηση και αίμα για να επιβληθούν ιδεολογίες και απόψεις.

Είναι σαφές ότι οι περισσότεροι όσοι ασχολήθηκαν με την εσωτερική αστρολογία έχουν στο μυαλό τους το μοντέλο της αστρολογίας του Θιβετανού και της Αλίκης Μπέιλη. Ωστόσο είναι ενδιαφέρον να δούμε ότι στις αρχές του αιώνα υπήρχε κι ένα άλλο πρότυπο, πιο παραδοσιακά δυτικό, που αναδεικνύεται, αν συνθέσουμε μεταξύ τους απόψεις γνωστών διανοητών της εποχής. Στο μοντέλο της εσωτερικής αστρολογίας του Άλαν Λήο ο λεγόμενος ανώτερος εαυτός είναι τρισυπόστατος, με την 1η διάσταση του, την 1η ακτίνα να αντιστοιχεί στον Ουρανό, τη 2η στον Ερμή και την 3η στην Αφροδίτη. Όχι τυχαία το μοντέλο αυτό μοιάζει πολύ με το ανώτερο τρίγωνο του Δέντρου της Ζωής και τις αστρολογικές αντιστοιχίες των τριών πρώτων καρτών της Ταρώ που αποδίδονται στις πρώτες ατραπούς του Δέντρου. Ο Τρελός Ουρανός, ο Μάγος Ερμής και η Αυτοκράτειρα Αφροδίτη. Η αντιστοιχία μπορεί να συνεχιστεί με τον Κρόνο Αυτοκράτορα και τη Σελήνη στον Πάπα, αλλά καπου εκεί φαίνεται ότι σταματά η συμφωνία και οι Καμπαλιστές της Ντιόν Φόρτσιουν ξεκινούν να μετρούν το ζωδιακό από τον Αυτοκράτορα και κάτω.
Αλλά και με τον Ρούντολφ Στάινερ να συγκρίνουμε το μοντέλο, βλέπουμε ότι ο Στάινερ, απέδιδε τρεις εκπορεύσεις στο ανώτερο Εγώ, την βουλητική ψυχή, την διανοητική ψυχή και την αισθαντική ψυχή, που είναι ακριβώς οι διαστάσεις που αντιστοιχούν σε Ουρανό, Ερμή και Αφροδίτη. Μάλιστα αν αντικατοπτρίσουμε τις τρεις αυτές ανώτερες διαστάσεις στα πεδία της προσωπικότητας, θα δούμε τη Βουλητική Ψυχή να συνδέεται με το Φυσικό Σώμα, την Διανοητική Ψυχή να συνδέεται με το Αιθερικό Πεδίο και τον Ερμή και την Αισθαντική Ψυχή να συνδέεται με το Αστρικό Πεδίο και την Αφροδίτη. Στις δύο από τις τρεις αντιστοιχίες δηλαδή επανέρχονται ο Ερμής και η Αφροδίτη.
Τι θα μπορούσαμε να πούμε άραγε γι’ αυτές τις αντιστοιχίες από πλευράς της σύγχρονης ψυχολογίας; Αν θεωρήσουμε την Κοινωνική Ψυχολογία ως τη διάσταση που μελετάει περισσότερο την ομαδική ψυχή του ανθρώπου, η Ανθρωπιστική Ψυχολογία από την άλλη είναι αυτή που μάλλον προσπαθεί να μελετήσει περισσότερο την εξατομικευμένη πλευρά του και μέσω αυτής να τον συνδέσει περισσότερο με τη μοναδικότητα του. Θα μπορούσαμε να πούμε με τον Ανώτερο Εαυτό του. Πώς το προσπαθεί αυτό; Υπάρχουν διάφοροι τρόποι μας λέει η Ανθρωπιστική Ψυχολογία που ένας άνθρωπος νιώθει ότι διαφοροποιείται και είναι μοναδικός. Ένας τρόπος είναι οι μοναδικές εμπειρίες που μπορεί να έχει βιώσει στη ζωή του. Κι αυτές θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνδέονται με τους πλανήτες Ουρανό, Ερμή και Αφροδίτη, καθώς η διάσταση της εμπειρίας έχει πάντα ένα χαρακτήρα α) του να ξεχωρίζουμε β) του να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε την εμπειρία όσον αφορά το νόημα της και γ) να τη βιώνουμε αισθαντικά και αξιολογώντας την αισθητική της αξία.
Σημειώστε ότι στην διάσταση της βίωσης της ανθρώπινης μοναδικότητας δεν υπάρχει η έννοια της χρησιμότητας. Οποτεδήποτε κάνουμε κάτι επειδή είναι χρήσιμο, επειδή πρέπει, πέφτουμε στο επίπεδο της ομαδικής ψυχής. Η επαφή με τον ανώτερο εαυτό, απαιτεί να κάνουμε κάτι επειδή α) είναι μέρος του εαυτού μας και δεν μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να μην το κάνει, τόσο μέρος της ταυτότητας μας μπορεί να θεωρηθεί, β) έχει νόημα και είναι ηθικά ορθό και γ) είναι όμορφο και αξιόλογο να το κάνουμε. Πουθενά δεν υπάρχει η έννοια του χρήσιμου (Κρόνος) το οποίο το πράττουμε, μόνο όσο δεν έχουμε αποκτήσει επαφή με κάποια από τις τρεις διαστάσεις του ανώτερου εαυτού μας. Γιατί όπως λέει και ο Λήο ο Κρόνος είναι ένα περίβλημα που προστατεύει τον ανώτερο εαυτό, μέχρι να φτάσει η ώρα να συνδεθούμε μαζί του.

Ο Τύπος 1 ονομάζεται Αναμορφωτής ή Ιδεαλιστής. Πράγμα λογικό σε κάποιο βαθμό αφού συνειρμικά το 1 συνδέεται με κάθε νέα αρχή και άρα με κάθε τι νέο και πρωτοποριακό ή ακόμη και με την αρχική σύλληψη μιας ιδέας. Αν και έχει συνάφεια με τον τύπο 1 της Αριθμολογίας ο Ιδεαλιστής του Εννεαγραμματος δεν δίνει τόσο έμφαση στην αυτάρκεια και την αυτοεπιβεβαιωση όσο ο τύπος 1 της Αριθμολογίας. Πιο πολύ είναι ο τύπος που συλλαμβάνει φιλοσοφικά το Ορθόν και επιμένει σε επίπεδο αρχών στην υλοποίηση του ακόμη κι αν δυσαρεστεί τους άλλους. Άρα πιο πολύ θα λέγαμε είναι ο ασυμβιβαστος. Μοιάζει και με τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά της 1ης ακτίνας καθώς επιζητά να αλλάξει τον κόσμο έστω κι αν αυτό είναι επίπονο. Θα πρέπει να προσέξουμε εδώ ότι ο τύπος αυτός αν και ορθολογιστής δεν είναι αυτό που λέμε ρεαλιστής. Συχνά στην καθομιλουμένη όταν λέμε λογική εννοούμε τον ρεαλισμό αλλά δεν είναι το ίδιο. Πχ είναι λογικό να περιμένουμε ότι σε μια καταστροφή όλοι θα κάνουν τη δουλειά τους αλλά στην Ελλάδα αυτό δεν είναι ρεαλιστικό. Η λογική επιζητεί το ορθολογικά σωστό ενώ ο ρεαλισμός το εφικτό. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα (ρεαλιστής τύπος είναι όπως θα δούμε πιο κάτω ο τύπος 3). Το θετικό με το Εννεαγραμμα είναι ότι δε βασίζεται σε έτοιμες συνταγές τύπου αθροισε την ημερομηνία σου να δεις τι νούμερο βγάζει ή δες τον αστρολογικό σου χάρτη να δεις τι τύπος είσαι. Έτσι δεν επιτρέπει κάποιος μηχανιστικά να ταυτιστεί με κάποιον τύπο. Μπορεί να πάρει ενδείξεις απ τον αστρολογικό χάρτη του βέβαια αλλά στην ουσία μόνο αυτογνωσιακα μπορεί να συνειδητοποιήσει ποιος είναι ο βασικός του τύπος

Η σύνοδος των πλανητών με το Βόρειο Δεσμό δεν είναι πάντα μία εύκολη επιρροή σε ένα ωροσκόπιο. Αντίθετα από ότι είναι γενικώς του συρμού, ο Βόρειος Δεσμός  κάνει το άτομο να είναι διαρκώς ανήσυχο και να αναζητάει διαρκώς κάτι καινούριο. Από κάποιο σημείο και μετά αυτό καταντάει βάσανο, γιατί το άτομο δεν είναι ευχαριστημένο με τίποτα. Επιπλέον αναζητά διαρκώς νέες προκλήσεις, τις οποίες τις αναλαμβάνει πρώτα και μετά διαπιστώνει ότι δεν είναι επαρκώς προετοιμασμένος να τις υλοποιήσει. Τότε επιστρατεύει το Νότιο Δεσμό του για να «ξελασπώσει». Σε βάθος χρόνου όμως ο Βόρειος Δεσμός δείχνει σα να έχει δοθεί από την Ψυχή (ή από τον Ένοικο, εδώ οι απόψεις διίστανται) για να τραβά το άτομο συνεχώς μπροστά, να το πιέζει συνεχώς να προοδεύει κι αυτό μοιάζει με αυτό που αναφέρεται στα βιβλία του Θιβετανού ότι τα διλήμματα είναι συνήθως φτιαχτά διλήμματα που η Ψυχή τοποθετεί στο δρόμο του Ατόμου για να το αναγκάσει να κάνει επιλογές, ανάμεσα στο ανώτερο και το κατώτερο, να το αναγκάσει να προοδεύσει. Συνεπώς οι Δεσμοί μπορούν να ιδωθούν ως μία μορφή Κάρμα που βασανίζει το Άτομο όχι μόνο με το Παρελθόν, αλλά και με το Μέλλον, γιατί το Μέλλον μετατρέπεται σε ένα Άγχος και μία Αγωνία Εκπλήρωσης. Από την άλλη ωθεί το Άτομο να επιστρατεύει τις Ικανότητες του και να Γεννά Καινούριες και να Επανεφευρίσκει τον Εαυτό του για να ανταποκρίνεται συνεχώς στις Νέες Προκλήσεις,.

Κατά την ανθρωποσοφική θεώρηση η διάσταση του «κακού» έχει πολλές εκδηλώσεις προσωποποιημένες σε μορφές που αναγνωρίζουμε ως «σατανικές» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι ίδιες όμως αυτές «σατανικές» παρορμήσεις είναι και κίνητρα-προκλήσεις για την εξέλιξη της ανθρωπότητας, συμβάλλοντας έτσι – ηθελημένα ή άθελα τους – στο θείο σχέδιο.

Μία πρώτη διάσταση του «κακού» υπό αυτή την έννοια, είναι η διάσταση του Εωσφόρου. Αυτή είναι η διάσταση εκείνη που απευθύνεται κυρίως στο ψυχονοητικό κομμάτι μας, προωθώντας την δίψα για γνώση, πειραματισμό και ατομική εμπειρία. Ως τέτοια καταναλώνει όλη την ενέργεια του Εγώ στη δίψα για «εμπειρία» και ωθεί στην αναζήτηση της ηδονής συναισθηματικής ή νοητικής μέσα στη ζωή. Επίσης αμφισβητεί εξουσίες και ομάδες και υπό αυτή την έννοια συνέβαλε στα αρχικά στάδια δημιουργίας της ανθρωπότητας στην Ατομικοποίηση καθώς αμφισβήτησε ότι «ο Θεός – ή σήμερα θα λέγαμε ο μπαμπάς κι η μαμά ή η κοινωνία – ξέρει καλύτερα τι είναι καλό για μας». Σκοπός της Εωσφορικής Διάστασης ωστόσο είναι ο άνθρωπος να αναζητήσει την ηδονή αυτή μακριά από το υλικό πεδίο, προκειμένου έτσι να είναι πιο ευάλωτος στην δύναμη της Εωσφορικής αυτής δύναμης που έχει έδρα το Αστρικό Πεδίο. Εκεί η Ψυχή του Ατόμου δεν έχει δύναμη να αντιμετωπίσει την Ηδονιστική Παρόρμηση και γίνεται Ενεργειακή Μπαταρία της Εωσφορικής Δύναμης, Αυτό είναι εκείνο που ονομάζουμε πρακτικά ότι ο Διάβολος «κλέβει την ψυχή σου». Προκειμένου να παρασύρει τους ανθρώπους να αναζητήσουν την ηδονή εκτός του υλικού πεδίου, η διάσταση αυτή ενισχύει τη Φαντασία. Τη Φαντασία εκείνη που οδηγεί σε ικανοποίηση στο πεδίο του Νου, σε Ναρκισσισμό και Πνευματική ή Αισθηματική Αυτοϊκανοποίηση. Στην Αρχαία Ελλάδα η διάσταση αυτή ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μέσω των διονυσιακών γιορτών, όμως νικήθηκε τελικά από τον Ορθολογισμό των Φιλοσόφων, που κράτησαν γειωμένη τη Σκέψη των Αρχαίων Ελλήνων. Στη σημερινή εποχή μία τέτοια διάσταση «γοητείας» θα μπορούσε να είναι η ανάπτυξη της Εικονικής Πραγματικότητας, που θα έχει τελικό σκοπό οι άνθρωποι στο μέλλον να αναζητούν να μη ζουν πραγματικά, αλλά να αφήνουν τα σώματα τους να ατροφούν και να διάγουν το βίο τους σε μια εικονική διάσταση. Στην Αστρολογία θα λέγαμε ότι αυτή είναι περισσότερο η διάσταση του Ποσειδώνα.

Μία δεύτερη διάσταση του «κακού» που εκδηλώνεται στο υλικό πεδίο και συνεργάζεται με την Εωσφορική είναι η διάσταση του Αριμάν. Η διάσταση αυτή έχει σα στόχο να αυτοματοποιήσει τη συμπεριφορά των ανθρώπων ώστε να γίνουν απόλυτα πειθήνιες και υπάκουες οντότητες και να συμπεριφέρονται ως τα ζώα, δηλαδή έχοντας ομαδική ψυχή. Η προσπάθεια αυτή συνεργάζεται με την Εωσφορική επειδή κάνει τις συνθήκες ζωής στη Γη τόσο δύσκολες, ώστε να αναζητά ο άνθρωπος διαφυγή στην Εικονική Πραγματικότητα και τη Φαντασία και να μην παλεύει για την Ατομική του Εκδήλωση μέσα στο Υλικό Πεδίο. Στην Αρχαία Εποχή η διάσταση αυτή εκδηλώθηκε όποτε δημιουργήθηκαν μεγάλες και αυστηρές αυτοκρατορίες, όπως η Ρώμη. Μία σύγχρονη διάσταση αυτής της δύναμης είναι η Παγκοσμιοποίηση, η οποία προσπαθεί να ομογενοποιήσει τους ανθρώπους και να δείξει ότι δεν υπάρχουν διαφορετικές επιλογές, αλλά όλοι κάνουν τα ίδια. Στην Αστρολογία θα λέγαμε ότι αυτή είναι περισσότερο η διάσταση του Πλούτωνα. Σκοπός της πίεσης αυτής που ασκείται είναι να αντιδράσει ο άνθρωπος, να σπάσει την ομογενοποίηση, να σπάσει τις συγκεντρωτικές δομές και να σπάσει την ακινησία.

Μία τρίτη διάσταση του Κακού που στρέφεται απευθείας εναντίον της Ατομικοποίησης του Ατόμου είναι η διάσταση του Αντίχριστου, ενώ τελευταία εμφανίζεται και μία τέταρτη διάσταση του «κακού» μέσα από την άλογη και άσκοπη αφαίρεση της ζωής που παρατηρούμε λόγου χάρη σε παράλογες εγκληματικές πράξεις στα αμερικάνικα σχολεία ή στις παράλογες επιθέσεις αυτοκτονίας στη Μέση Ανατολή. Γι’ αυτές τις δύο διαστάσεις του «κακού» όμως θα μιλήσουμε σε επόμενη δημοσίευση.