Είναι σαφές ότι οι περισσότεροι όσοι ασχολήθηκαν με την εσωτερική αστρολογία έχουν στο μυαλό τους το μοντέλο της αστρολογίας του Θιβετανού και της Αλίκης Μπέιλη. Ωστόσο είναι ενδιαφέρον να δούμε ότι στις αρχές του αιώνα υπήρχε κι ένα άλλο πρότυπο, πιο παραδοσιακά δυτικό, που αναδεικνύεται, αν συνθέσουμε μεταξύ τους απόψεις γνωστών διανοητών της εποχής. Στο μοντέλο της εσωτερικής αστρολογίας του Άλαν Λήο ο λεγόμενος ανώτερος εαυτός είναι τρισυπόστατος, με την 1η διάσταση του, την 1η ακτίνα να αντιστοιχεί στον Ουρανό, τη 2η στον Ερμή και την 3η στην Αφροδίτη. Όχι τυχαία το μοντέλο αυτό μοιάζει πολύ με το ανώτερο τρίγωνο του Δέντρου της Ζωής και τις αστρολογικές αντιστοιχίες των τριών πρώτων καρτών της Ταρώ που αποδίδονται στις πρώτες ατραπούς του Δέντρου. Ο Τρελός Ουρανός, ο Μάγος Ερμής και η Αυτοκράτειρα Αφροδίτη. Η αντιστοιχία μπορεί να συνεχιστεί με τον Κρόνο Αυτοκράτορα και τη Σελήνη στον Πάπα, αλλά καπου εκεί φαίνεται ότι σταματά η συμφωνία και οι Καμπαλιστές της Ντιόν Φόρτσιουν ξεκινούν να μετρούν το ζωδιακό από τον Αυτοκράτορα και κάτω.
Αλλά και με τον Ρούντολφ Στάινερ να συγκρίνουμε το μοντέλο, βλέπουμε ότι ο Στάινερ, απέδιδε τρεις εκπορεύσεις στο ανώτερο Εγώ, την βουλητική ψυχή, την διανοητική ψυχή και την αισθαντική ψυχή, που είναι ακριβώς οι διαστάσεις που αντιστοιχούν σε Ουρανό, Ερμή και Αφροδίτη. Μάλιστα αν αντικατοπτρίσουμε τις τρεις αυτές ανώτερες διαστάσεις στα πεδία της προσωπικότητας, θα δούμε τη Βουλητική Ψυχή να συνδέεται με το Φυσικό Σώμα, την Διανοητική Ψυχή να συνδέεται με το Αιθερικό Πεδίο και τον Ερμή και την Αισθαντική Ψυχή να συνδέεται με το Αστρικό Πεδίο και την Αφροδίτη. Στις δύο από τις τρεις αντιστοιχίες δηλαδή επανέρχονται ο Ερμής και η Αφροδίτη.
Τι θα μπορούσαμε να πούμε άραγε γι’ αυτές τις αντιστοιχίες από πλευράς της σύγχρονης ψυχολογίας; Αν θεωρήσουμε την Κοινωνική Ψυχολογία ως τη διάσταση που μελετάει περισσότερο την ομαδική ψυχή του ανθρώπου, η Ανθρωπιστική Ψυχολογία από την άλλη είναι αυτή που μάλλον προσπαθεί να μελετήσει περισσότερο την εξατομικευμένη πλευρά του και μέσω αυτής να τον συνδέσει περισσότερο με τη μοναδικότητα του. Θα μπορούσαμε να πούμε με τον Ανώτερο Εαυτό του. Πώς το προσπαθεί αυτό; Υπάρχουν διάφοροι τρόποι μας λέει η Ανθρωπιστική Ψυχολογία που ένας άνθρωπος νιώθει ότι διαφοροποιείται και είναι μοναδικός. Ένας τρόπος είναι οι μοναδικές εμπειρίες που μπορεί να έχει βιώσει στη ζωή του. Κι αυτές θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνδέονται με τους πλανήτες Ουρανό, Ερμή και Αφροδίτη, καθώς η διάσταση της εμπειρίας έχει πάντα ένα χαρακτήρα α) του να ξεχωρίζουμε β) του να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε την εμπειρία όσον αφορά το νόημα της και γ) να τη βιώνουμε αισθαντικά και αξιολογώντας την αισθητική της αξία.
Σημειώστε ότι στην διάσταση της βίωσης της ανθρώπινης μοναδικότητας δεν υπάρχει η έννοια της χρησιμότητας. Οποτεδήποτε κάνουμε κάτι επειδή είναι χρήσιμο, επειδή πρέπει, πέφτουμε στο επίπεδο της ομαδικής ψυχής. Η επαφή με τον ανώτερο εαυτό, απαιτεί να κάνουμε κάτι επειδή α) είναι μέρος του εαυτού μας και δεν μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να μην το κάνει, τόσο μέρος της ταυτότητας μας μπορεί να θεωρηθεί, β) έχει νόημα και είναι ηθικά ορθό και γ) είναι όμορφο και αξιόλογο να το κάνουμε. Πουθενά δεν υπάρχει η έννοια του χρήσιμου (Κρόνος) το οποίο το πράττουμε, μόνο όσο δεν έχουμε αποκτήσει επαφή με κάποια από τις τρεις διαστάσεις του ανώτερου εαυτού μας. Γιατί όπως λέει και ο Λήο ο Κρόνος είναι ένα περίβλημα που προστατεύει τον ανώτερο εαυτό, μέχρι να φτάσει η ώρα να συνδεθούμε μαζί του.
ΒΑΣΙΛΗΣ Δ. ΠΑΠΑΔΟΛΙΑΣ 