Πολλοί που ξεκινούν την ενασχόληση τους από την Παραδοσιακή Αστρολογία χωρίς να γνωρίζουν πώς λειτουργεί η Μοντέρνα (είδος που αυξάνεται τα τελευταία χρόνια, παλιότερα δεν υπήρχε τέτοιο φαινόμενο) δείχνουν να ξαφνιάζονται όταν μαθαίνουν ότι στην Σύγχρονη Αστρολογία δεν υπάρχει κάποιο ανάλογο σύστημα βαθμολόγησης πλανητών όπως στην Παραδοσιακή. Δεν υπάρχουν όρια, τριπλότητες, πρόσωπα, καψίματα, καζίμι, καμμένες περιοχές, βόρεια, νότια, ανατολικά, δυτικά και άλλων κατευθύνσεων τεταρτημόρια. Παρόλα αυτά, αυτό δε σημαίνει ότι η σύγχρονη αστρολογία δε χρησιμοποιεί κι αυτή με τη σειρά της κάποια κριτήρια βαθμολόγησης πλανητών, έστω κι αν δεν ονομάζει βαθμολόγηση την όλη διαδικασία. Τρανό παράδειγμα για το ότι συμβαίνει αυτό είναι το γεγονός ότι όλοι συχνά λέμε ότι κάποιος είναι «πλουτώνιος», «ουράνιος», «κρόνιος». Τι υποδηλώνουμε με αυτό; Υποδηλώνουμε ότι ασυνείδητα βάζουμε σε προτεραιότητα έναν πλανήτη, θεωρώντας ότι είναι «δυνατός» στον χάρτη.
Τι κριτήρια θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε στη σύγχρονη αστρολογία για να κρίνουμε αν ένας πλανήτης είναι δυνατός ή όχι; Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αρκετά, απλά δεν έχουν κωδικοποιηθεί ως τώρα από τους μοντέρνους αστρολόγους. Κάποια από αυτά είναι κληρονομιά της παραδοσιακής αστρολογίας βέβαια, όπως η κυριαρχία ή η έξαρση σε ένα ζώδιο. Άλλα όμως έχουν να κάνουν με μια πιο σύγχρονη αντίληψη όπως για παράδειγμα η σχέση με μεσοδιαστήματα.
Παρακάτω ακολουθεί μία προσπάθεια κωδικοποίησης τέτοιων δυνάμεων. Φυσικά εδώ θα πρέπει να προσέξουμε το γεγονός ότι όλα αυτά μαζί θα πρέπει να υπολογίζονται συνδυαστικά. Κανένα από τα παρακάτω στοιχεία είτε θετικά είτε αρνητικά δεν μπορεί να «σηκώσει» τη δύναμη ενός πλανήτη ή να του μειώσει τη δύναμη. Εφόσον όμως ένας πλανήτης εμφανίζει 4,5 ή 6 και πάνω από τα στοιχεία της μίας ή της άλλης πλευράς μπορούμε να αρχίσουμε να συζητούμε για τη δύναμη ή την αδυναμία τους.
ΥΠΕΡ
1. Κυριαρχία ή Έξαρση 2. Γωνιακός Οίκος 3. Ψηλά στο χάρτη 4. Σε σύνοδο με MC , ASC 5. Πολλές όψεις, κατά προτίμηση με προσωπικούς πλανήτης και θετικές 6. Στενές όψεις (ιδιομοιρίας) 7. Αν μιλάμε για Ήλιο, Σελήνη, ο Ήλιος ισχυρός σε ημερήσιο χάρτη, η Σελήνη ισχυρή σε νυχτερινό χάρτη 8. Αν κάνει όψεις με τα Φώτα 9. Αν κάνει θετική όψη με το Δία ή το Βόρειο Δεσμό 10. Αν κάνει τρίγωνο με ASC, MC 11. Αν είναι χορηγός του Ήλιου ή της Σελήνης ή έχει αμοιβαία υποδοχή 12. Σε σύνοδο με ευμενή απλανή αστέρα 13. Σε σύνοδο ή αντίθεση με ευνοϊκό μεσοδιάστημα, π.χ. Ήλιου Δία 14. Κάνει ευνοϊκές όψεις με τον χορηγό ή τον κυβερνήτη του οίκου του 15. Ο χορηγός ή ο κυβερνήτης του οίκου του είναι σε καλό ζώδιο και με καλές όψεις 16. Είναι στην κορυφή κάποιου σχηματισμού όπως κουβάς (bucket) ή μεγάλου τριγώνου, ενίοτε δε και ΤΑΥ τετραγώνου, αν μπορεί να διαχειριστεί τους άλλους πλανήτες.
ΚΑΤΑ
1. Αδυναμία ή Πτώση 2. Οίκος άτυχος, 6, 8, 12 3. Χαμηλά στο χάρτη 4. Σε οίκους διάδοχους ή κατιόντες 5. Λίγες όψεις ή όψεις με αδιάφορους πλανήτες 6. Περισσότερες αρνητικές από θετικές όψεις 7. Όψεις με μεγάλη ανοχή 8. Αν μιλάμε για Ήλιο, Σελήνη, ο Ήλιος αδύναμος σε νυχτερινό χάρτη , η Σελήνη αδύναμη σε ημερήσιο χάρτη. 9. Ανάδρομος ή Στάσιμος 10. Αν κάνει αρνητική όψη με τον Κρόνο ή τον Πλούτωνα. Για Σελήνη ή Ερμή ενδεχομένως και με Ουρανό ή Ποσειδώνα. 11. Σε σύνοδο με δυσμενή απλανή αστέρα 12. Σε σύνοδο ή αντίθεση με μη ευνοϊκό μεσοδιάστημα π.χ. Άρη Κρόνου 13. Σε τελευταίες (αναιρετικές) μοίρες του ζωδίου, δηλαδή 28 και 29. 14. Κάνει κακές όψεις με τον χορηγό ή τον κυβερνήτη του οίκου του 15. Ο χορηγός ή ο κυβερνήτης του οίκου του είναι σε άσχημο ζώδιο και έχει κακές όψεις 16. Είναι σε σύνοδο, αντίθεση ή τετράγωνο με κάποια κοντινή έκλειψη 17. Είναι στην κορυφή ενός σχηματισμού ΤΑΥ τετραγώνου ή YOD σε σχετική αδυναμία να διαχειριστεί τους άλλους πλανήτες.
Στην εξελικτική του αστρολογία ο Τζεφ Γκρην προτείνει μία κλίμακα αναγνώρισης του επιπέδου ωρίμανσης που έχει η συνείδηση κάποιου, ένα τρόπο να μετράμε τον εαυτό μας στην ουσία και να αναγνωρίζουμε σε ποιο σκαλί βρισκόμαστε στη σκάλα της πνευματικής ανάπτυξης.
Στο πρώτο επίπεδο θα βρει κανείς μας λέει μία μειοψηφία ανθρώπων που πασχίζουν ακόμα να σκεφτούν σωστά ως άνθρωποι, άνθρωποι με διανοητικές ίσως αδυναμίες ή ιδιαιτερότητες, που συχνά γίνονται για μας παράδειγμα της προσπάθειας και της δύναμης που απαιτείται για να είσαι άνθρωπος. Αυτοί οι άνθρωποι είναι η μειοψηφία ωστόσο και δεν ασχολείται ιδιαίτερα με αυτούς, ίσως και από σεβασμό στις ιδιαιτερότητες τους, και την προσπάθεια τους να εισέλθουν πνευματικά στο ανθρώπινο πεδίο.
Στο δεύτερο επίπεδο που το ονομάζει το επίπεδο της συναίνεσης ή το επίπεδο της συμμόρφωσης έχουμε την πλειοψηφία των ανθρώπων, κάπου το 70% που είμαστε και οι περισσότεροι και στο οποίο οι άνθρωποι έχουν μάθει να αναγνωρίζουν αυθεντίες και να μη σκέφτονται τόσο μόνοι τους, όσο να δέχονται και να αναγνωρίζουν ως σωστό, αυτό που υποδεικνύουν οι διάφοροι ειδικοί, είτε είναι αυτοί γιατροί, επιστήμονες ή ότι άλλο. Το επίπεδο αυτό έχει τρεις υποδιαιρέσεις, την πρώτη του ανθρώπου που κάνει αυτό που τον έχουν αναθρέψει χωρίς ερωτήσεις, την δεύτερη που ο άνθρωπος αποκτά φιλοδοξίες, συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους και μπαίνει στην προσπάθεια να γίνει καλύτερος από αυτούς – προσπάθεια που αν και ανταγωνιστική του δίνει διεύρυνση της συνείδησης καθώς προσπαθεί να μάθει περισσότερα για να γίνει καλύτερος. Στην τρίτη υποδιαίρεση έχουμε τους ανθρώπους που είναι ηγέτες της κοινωνίας, ξέρουν πώς παίζεται το παιχνίδι και καθορίζουν αυτοί την ιδεολογία που είναι κυρίαρχη, έχουν όμως παράλληλα και την περιέργεια να συγκρίνουν το δικό τους κοσμοθεωρητικό σύστημα της χώρας και της κουλτούρας τους με «αντίπαλα» συστήματα άλλων θρησκειών, κρατών, πολιτισμών. Μετά τις τρεις υποδιαιρέσεις αυτές εισερχόμαστε σε ένα νέο μεγάλο επίπεδο που είναι το επίπεδο της ατομικοποίησης. Εκεί έχουμε επίσης τρεις υποδιαιρέσεις. Στην πρώτη το άτομο, αν και εξωτερικά συνεχίζει να δρα εντός του κοινωνικού πλαισίου, εσωτερικά νιώθει πως όλα αυτά που έχει μάθει είναι ψέματα και έχει μία δική του προσωπική άποψη που όμως φοβάται να εκφράσει. Το άτομο αυτό ζει όλη του τη ζωή μία διπλή ζωή, εξωτερικά επιτυχημένος κοινωνικά και εσωτερικά να πιστεύει ότι είναι αλλοτριωμένος. Η εμπειρία του αυτή τον κάνει να πιστεύει πως η ζωή είναι όλη μια υποκρισία. Στη δεύτερη υποδιαίρεση το άτομο κάνει την επανάσταση του, αλλά είναι ασυγκράτητο και φτάνει στο άλλο άκρο μη αναγνωρίζοντας κανενός είδους αυθεντία σε κανέναν ειδικό. Θεωρεί ότι για τα πάντα πρέπει να έχει μόνος του άμεση εμπειρία για να έχει γνώμη κανείς και δε δέχεται κανένα τρόπο απόδειξης που δε βασίζεται στην προσωπική του εμπειρία. Είναι πολύ ευαίσθητος στο να τον ταξινομούν σε κατηγορίες σκέψης γιατί θεωρεί ότι τον προβατοποιούν και κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να βρει ομοιότητες στη σκέψη του μαζί του, αυτός θα σαμποτάρει την προσπάθεια για να αποδείξει στον εαυτό του κυρίως ότι είναι μοναδικός. Αυτός γίνεται ένας αναρχικός της σκέψης, στρεφόμενος ενάντια στην κοινωνία επειδή την νιώθει σαν απειλή για την ατομικότητα του. Οι απανταχού συνομωσιολόγοι θα μπορούσαν να ανήκουν σε αυτή την κατηγορία όπως και όσοι έχουν κάποιου είδους σχέση με την αναρχία. Και γενικά όσοι επιλέγουν ένα τρόπο ζωής μακριά από το «σύστημα». Στην τρίτη υποδιαίρεση βρίσκονται οι άνθρωποι που χωρίς να χάνουν την ατομικότητα τους, αναγνωρίζουν ότι μπορεί να υπάρχει διαλεκτική σχέση με το σύνολο σε μία σχέση δούναι και λαβείν. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είναι εφευρέτες, επιστήμονες τύπου Έλον Μασκ ή Αινστάιν, που παρόλο που είναι ιδιαίτεροι δεν το βλέπουν αυτό ως λόγο αντιπαράθεσης με την κοινωνία, παρά ως λόγο προσφοράς. Η κοινωνία συνήθως ωφελείται από αυτούς τους ανθρώπους, αν και αδυνατεί συχνά να τους καταλάβει. Μετά τις τρεις υποδιαιρέσεις αυτές η συνείδηση του ατόμου εισέρχεται σε ένα τέταρτο στάδιο, το στάδιο της Πνευματικότητας. Βασικό χαρακτηριστικό αυτού του σταδίου συγκριτικά με το προηγούμενο είναι η βιωματική γνώση ύπαρξης μίας άλλης Ανώτερης Συνείδησης έξω από τη συνείδηση του ίδιου του ατόμου. Άλλοι θα την πουν αυτή τη Συνείδηση Ανώτερο Εαυτό, άλλη Ψυχή, άλλοι ο Χριστός μέσα μας, άλλοι Θεό, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το άτομο βιωματικά γνωρίζει και επικοινωνία με μία άλλη Ανώτερη Νοημοσύνη έξω από τη δική του. Η βίωση και μόνο αυτής της εμπειρίας αλλάζει την ροή της Συνείδησης του ατόμου και το μεταμορφώνει. Κι εδώ η μεταμόρφωση του περνά από τρία διαφορετικά στάδια. Στην πρώτη υποδιαίρεση το άτομο νιώθει δέος μπροστά στη Νοημοσύνη που βρίσκεται μπροστά του, νιώθει απέραντη ταπεινότητα, αλλά και αδυναμία συνάμα να εκφράσει και να εκπροσωπήσει κατ’ οιονδήποτε τρόπο αυτή τη Νοημοσύνη στον έξω κόσμο. Νιώθει «πολύ μικρός» για να κάνει οτιδήποτε εξ’ ονόματος αυτής της νοημοσύνης. Αυτό έχει σα συνέπεια συχνά το άτομο αυτό να μην κάνει τίποτα στη ζωή του πρακτικά στον πνευματικό χώρο, γιατί πιστεύει ότι δεν αξίζει. Στη δεύτερη υποδιαίρεση πάμε στο αντίθετο άκρο και το άτομο θεωρεί ότι έχει απευθείας σύνδεση με το Θείο κι ότι εκπροσωπεί την Νοημοσύνη αυτή και πέραν του βαθμού που πραγματικά το κάνει. Επίσης θεωρεί ότι η επιτυχία του οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον εαυτό του και στο τι είναι ο ίδιος ικανός να κάνει. Η γνώση που δίνει συχνά ξεχνά ότι είναι κάτι που του δόθηκε και αρχίζει και πιστεύει ότι ο ίδιος είναι ο δάσκαλος παρά ο διαμεσολαβητής. Και στην τρίτη υποδιαίρεση έχουμε το άτομο που αναγνωρίζει ότι όλα είναι στιγμές τελικά και ότι αυτό που μπορεί να κάνει αυτός θα μπορούσε να το κάνει οποιοσδήποτε. Ότι έχει ένα ρόλο σημαντικό, αλλά δεν είναι αναντικατάστατος και δεν ενδιαφέρεται επίσης για προσωπική επιβράβευση γι’ αυτό που κάνει. Το αστείο εδώ είναι οι αντιδράσεις των τρίτων, οι οποίοι μην μπορώντας να καταλάβουν την έλλειψη προσωπικού κινήτρου του ατόμου αυτού, του «φοράνε» επάνω του όλες τις προβολές τους και άλλοι νομίζουν ότι το κάνει για τη δόξα, άλλοι για τα λεφτά, άλλοι γιατί κάποιος τον επηρεάζει και χιλιάδες άλλοι λόγοι που του αποδίδουν απλά και μόνο γιατί δεν τον καταλαβαίνουν. Το άτομο στο στάδιο αυτό συνειδητοποιεί την παροδική του σχέση με τη ζωή, την Νοημοσύνη, το σύμπαν και τη σχέση κύματος και θάλασσας που κατά αναλογία έχει η δική του ιδιαίτερη συνείδηση σε σχέση με τη Συνείδηση του Όλου. Στην κλίμακα αυτή καθένας από μας έχει μία θέση που μπορεί να αλλάζει στη διάρκεια της ζωής μας λίγο πάνω λίγο κάτω, προσπαθώντας να ισορροπήσει σε κάποιο επίπεδο μεταξύ επιπέδων ή υποδιαιρέσεων αυτών. Άσχετα αν συμφωνεί ή δε συμφωνεί κανείς με αυτή την προσέγγιση είναι ενδιαφέρον να την έχει σαν πυξίδα γιατί είναι ένα κλειδί κατανόησης γιατί κάποιοι άνθρωποι επηρεάζονται π.χ. περισσότερο από τη μαζική συνείδηση και κάποιοι όχι, κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς στη συμμόρφωση και κάποιοι όχι, κάποιοι πιο επιρρεπείς στην αντιδραστικότητα και κάποιοι όχι. Προφανώς δεν είναι μια τελειωμένη προσέγγιση αυτή και με την δική του ενατένιση καθένας μπορεί να συμπληρώσει εκφάνσεις και εκδηλώσεις των διαφόρων συνειδήσεων στην κλίμακα που μπορεί να κατανοήσει και να αποτελέσει εργαλείο για τη δική του προσωπική ανάπτυξη και συνειδησιακή ωρίμανση.
Ένα από τα μεγάλα μυστήρια του Χριστιανισμού, που λέγεται ότι διδασκόταν στις εσωτερικές σχολές, ήταν το γεγονός της ύπαρξης δύο βρεφών και όχι ενός. Πράγματι, είναι ενδιαφέρον – και απορίας άξιο ίσως πώς διέφυγε της λογοκρισίας των Ευαγγελίων
– το γεγονός ότι στα Ευαγγέλια του Ματθαίου και του Λουκά περιγράφονται δύο διαφορετικές συνθήκες γέννησης αλλά και δύο διαφορετικές γενεαλογίες για τον Ιησού. Στο Ματθαίο ο Ιησούς είναι απόγονος του Δαβίδ και του γιου του ιερέα Νάθαν, ενώ στον Λουκά απόγονος του Δαβίδ και του γιού του βασιλιά Σολομώντα. Καθώς μιλάμε για δύο διαφορετικές γενεαλογίες είναι λίγο δύσκολο να θεωρήσει κανείς ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Το μυστήριο αυτό το είχε επισημάνει και ο Ρούντολφ Στάινερ, ο οποίος ακολουθούσε και αυτός τη γνωστική άποψη περί της ύπαρξης δύο βρεφών. Το ενδιαφέρον είναι ότι τα δύο αυτά βρέφη είχε γίνει προσπάθεια να βρεθεί και πότε είχαν γεννηθεί το καθένα. Κατά το Μεσαίωνα πολλοί Ζωγράφοι για παράδειγμα σχεδίαζαν έργα ζωγραφικής φαινομενικά αφελή, τα οποία όμως είχαν εγγεγραμμένες γωνίες και προοπτικές και αριθμητικά σύμβολα που οδηγούσαν σε αναφορές για ημερομηνίες της ζωής του Χριστού (και στις δύο εκδοχές του), τα οποία διδάσκονταν σε εσωτερικές ομάδες.
Σύμφωνα με τις προσεγγίσεις αυτές το ένα εκ των δύο βρεφών φαίνεται να γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1μΧ. στις 21:05 στη Βηθλεέμ. Το ωροσκόπιο έχει Ωροσκόπο Παρθένο, που ας μην ξεχνάμε μέχρι το 1930 ήταν στην ουσία το ζώδιο ενός ανθρώπου (ο Αστερισμός κάτω από τον οποίο γεννήθηκε το ονόμαζε ο Άλαν Λήο). Στο ωροσκόπιο αυτό ο Κρόνος είναι στο Μεσουράνημα στους Διδύμους και κάνει ένα μεγάλο τρίγωνο με τη Σελήνη και τον Ουρανό στον Υδροχόο και τον Δία στο Ζυγό. Αυτό είναι το βρέφος, για το οποίο ξέρουμε τα περισσότερα από τα Ευαγγέλια, αυτό που έδωσε το σώμα του Ιησού, που πέρασε τη Βάφτιση, τη Σταύρωση και την Ανάσταση.
Το δεύτερο ωροσκόπιο είναι προγενέστερο, με το βρέφος να έχει γεννηθεί στις 15 Σεπτεμβρίου του 7πΧ με τον Ήλιο του στην Παρθένο, στοιχείο συμπληρωματικό προς τον Ωροσκόπο του άλλου βρέφους, ώστε με κάποιο τρόπο κάποιος να θεωρεί ότι το ένα βρέφος αντικατόπτριζε την κοσμική πλευρά του Ιησού και το άλλο την πιο πνευματική. Αυτό είναι το βρέφος που σχετίζεται και με τη σύνοδο Δία Κρόνου στους Ιχθείς κοντά στο 4πΧ , την οποία προέβλεψαν οι (Αστρολόγοι) Μάγοι και θεώρησαν ότι θα γεννηθεί ένας βασιλιάς του Ισραήλ (το Ισραήλ θεωρούνταν τότε κατά τους Αστρολόγους ότι σχετιζόταν με τον Κρόνο και τον Αστερισμό των Ιχθύων και ο Δίας συμβόλιζε το βασιλιά).
Η συνένωση των δύο ατόμων κατά την εσωτερική παράδοση έγινε στο Ναό όπου κατά τα Ευαγγέλια βρέθηκε ο 12χρονος Ιησούς. Γι’ αυτό και παρατηρούμε ότι άλλος Ιησούς μπαίνει στο Ναό κι άλλος Ιησούς βγαίνει. Γίνεται μία Μεταμόρφωση. Η συνένωση των δύο ατόμων γίνεται για να δημιουργηθεί κατά το κατά την εσωτερική παράδοση μία αρκετά ισχυρή προσωπικότητα που να μπορέσει μετά το Βάπτισμα στα 30 έτη της να φιλοξενήσει μία υπερβατική οντότητα με το όνομα Χριστός, ένα ηλιακό όν κατά τον Ρούντολφ Στάινερ, που είχε αρχίσει να κατέρχεται προς τη Γη από την εποχή του Ζωροάστρη, που ήταν ο πρώτος προφήτης που την είχε διορατικά διακρίνει.
Φυσικά όλα αυτά απομακρύνονται από την ορθόδοξη άποψη για το Χριστό, συνεπώς κανείς δεν απαιτείται να τις αποδεχτεί. Αξίζει ίσως να δει κανείς όμως τις ημερομηνίες αστρολογικά, για να δει ίσως την ενέργεια που έχουν αυτές οι ημερομηνίες και τι μπορεί να επισημαίνουν.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να συμβουλευτείτε τις παρακάτω Πηγές:
Αν και στην Αστρολογία από τον καιρό του Πτολεμαίου τα τέσσερα στοιχεία είχαν κατανεμηθεί με το γνωστό μας τρόπο ανά τριάδες στο ζωδιακό, πολλές αντιστοιχίες μας δείχνουν ότι ίσως να μην είναι αυτός ο μοναδικός τρόπος που θα μπορούσαν τα ζώδια να μοιραστούν σε τέσσερα στοιχεία. Εάν για παράδειγμα τα τέσσερα στοιχεία του Ιπποκράτη έχουν να κάνουν με ενέργειες που συνδέονται με τις τέσσερις εποχές, θα ήταν πιο λογικό τα ζώδια της άνοιξης να ανήκουν σε ένα στοιχείο, τα ζώδια του καλοκαιριού σε άλλο, τα ζώδια του φθινοπώρου σε άλλο και τα ζώδια του χειμώνα στο τελευταίο. Διατηρώντας τη λογική ότι το πρώτο ζώδιο του κάθε στοιχείου είναι το παρορμητικό, το δεύτερο το σταθερό και το τρίτο το μεταβλητό.
Αυτό θα έδινε μία αντιστοιχία που θα αναδείκνυε και κάποια ξεχασμένα χαρακτηριστικά, που τα έχουμε αγνοήσει. Όπως για παράδειγμα ότι τα δύο ζώδια που παραδοσιακά συνδέονταν με τον Κρόνο, ο Αιγόκερως και ο Υδροχόος έχουν στην ετυμολογία τους αναφορά στο νερό (Αιγόκερως ετυμολογικά ερμηνεύεται και ως η κορυφή του κύματος, καθώς η ρίζα αίγ δεν αφορά μόνο την αίγα (κατσίκα), αλλά και το νερό (εξ ου και αιγ-αίον πέλαγος και το κέρας είναι και η κορυφή, με άλλα λόγια ο Αιγόκερως ισορροπεί στην κορυφή των κυμάτων, αντί στις κορυφές των βουνών, κάπως όπως ένας σέρφερ ή για τους εσωτερικούς αστρολόγους ακροβατεί ή μαθαίνει να διαχειρίζεται χωρίς να τα ταυτίζεται τα συναισθήματα είναι κάτι σαν πλοηγός στο αστρικό πεδίο).
Στην αντιστοιχία αυτή λοιπόν, Κριός, Ταύρος και Δίδυμοι θα θεωρούνταν ζώδια της άνοιξης=γη, δηλαδή ζώδια που γεννούν τη μορφή (και ορθώς, καθώς εκπροσωπούν το σπέρμα, το ωάριο και την αναπαραγωγή-διπλασιασμό των πρώτων κυττάρων του εμβρύου), Καρκίνος, Λέων και Παρθένος τις τρεις φάσεις κυοφορίας, γέννησης και ανάπτυξης του παιδιού, που εμπεριέχουν την ανάπτυξη ως διαδικασία, που θα μπορούσε να συσχετιστεί με τη φωτιά (παρεπιπτόντως στη φύση τα ζώα όχι αναίτια συνήθως συνουσιάζονται την άνοιξη και γεννούν το καλοκαίρι για να αναπτυχθούν τα μικρά σε ευνοϊκό περιβάλλον), Ζυγός, Σκορπιός, Τοξότης θα είχαν να κάνουν με την ωριμότητα της ανάπτυξης των σχέσεων, οπότε και θα συνδέονταν με τον αέρα (θυμηθειτε ότι εκτός από τον Τοξότη που στοχεύει στον αέρα, ο Σκορπιός μέσα από το εναλλακτικό του σύμβολο, τον Αετό συμβολίζεται επίσης με ένα ζώο του αέρα, που εποπτεύει από ψηλά επομένως αναπτύσσει αποστασιοποιημένη κρίση και υπομονή έως την επιλογή της κατάλληλης στιγμής που του χρειάζεται για να επιτεθεί) και Αιγόκερως, Υδροχόος και Ιχθείς με την εσωστρέφεια της τρίτης ηλικίας και το στοιχείο του Νερού.
Οι εναλλακτικές αυτές προσεγγίσεις θα ήταν μία βοήθεια να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα και τα ζώδια καθώς αναδεικνύουν πλευρές τους που σήμερα με την παραδοσιακή σύνδεση, δεν αναδεικνύονται επαρκώς και αποσιωπούνται, ενώ συνδέει καλύτερα και την έννοια των στοιχείων με τις 4 εποχές. Κι αφού λέμε σήμερα ότι η Αστρολογία είναι κυρίως η αλλαγή των εποχών του χρόνου, αυτό θα είχε ένα επιπλέον νόημα. Αυτό δε σημαίνει ότι οι παραδοσιακές αντιστοιχίες χάνονται, γιατί τόσο που έχουμε δουλέψει χιλιάδες χρόνια πάνω σε αυτές, πλέον λειτουργούν και μέσω σκεπτομορφών, αλλά θα μπορούσαμε συμπληρωματικά να εξετάζουμε και αυτή τη νέα αντιστοιχία.
Οι εκλείψεις στην Ψυχολογική Αστρολογία είναι φάσεις αλλαγών. Περίοδοι που οι παλιές συνθήκες ζωής που θεωρούσαμε σίγουρες κλονίζονται. Αυτό μας αποσπά από τις βεβαιότητες μας και μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα που τα θεωρούσαμε δεδομένα. Ο άξονας των οίκων που συμβαίνει η έκλειψη φέρνει στο προσκήνιο τουλάχιστον για έξι μήνες μπροστά μας μία περιοχή ενδιαφέροντος που θα αναγκαστούμε να δουλέψουμε πάνω στον εαυτό μας και στις σχέσεις μας με το περιβάλλον. Συχνά οι εκλείψεις οδηγούν στο τέλος μίας παλιάς σχέσης ή κατάστασης. Εκείνη τη στιγμή πιθανόν να μην το καταλάβουμε, αλλά το ενδιαφέρον ενός συντρόφου ή ενός συνεργάτη στρέφεται σε άλλη κατεύθυνση και απομακρύνεται από εμάς. Ή ομοίως το δικό μας απομακρύνεται από εκείνον. Η αλλαγή προτεραιοτήτων είναι σημαντικό στοιχείο των εκλείψεων και συχνά μπορεί να προέρχεται και από το περιβάλλον. Ο εργοδότης αλλάζει προτεραιότητες, η οικονομία αλλάζει προτεραιότητες, οι επενδυτές αλλάζουν προτεραιότητες. Την περίοδο των εκλείψεων αποφεύγουμε λέμε να κάνουμε σημαντικά πράγματα, γιατί μπορεί να έχουν άσχημες συνέπειες, αλλά αυτό δεν είναι πάντα αληθές. Μερικές φορές πολύ μεγάλα πράγματα μπορεί να γίνουν εν μέσω εκλείψεων. Ο κανόνας 80-20 ισχύει και εδώ. Στις 10 εκλείψεις οι 2 θα μας δημιουργήσουν το 80% των αλλαγών στη ζωή μας σε ορίζοντας τριετίας. Οι άλλες απλά θα δημιουργήσουν κάποια ένταση.
Από την άλλη συχνά οι εκλείψεις συνεργάζονται μεταξύ τους. Η μία ενεργοποιεί την άλλη κι έτσι δημιουργείται ένα αδιαπέραστο τοίχος που για να το προσπεράσουμε μπορεί να περάσουν και δυο και τρία χρόνια. Τότε μπορεί να έχουμε μία δύσκολη περίοδο στις σχέσεις ή ακόμα και μία βαριά ασθένεια. Εδώ έχουμε μία πιο καρμική επιρροή των εκλείψεων, καθώς παρά τη δουλειά με τον εαυτό μας, τα πράγματα δε δείχνουν να βελτιώνονται. Όπως λέει και η Carolyn Myss στο «Γιατί οι άνθρωποι δε θα θεραπεύονται και πώς μπορούν», το ότι καταλαβαίνουμε γιατί είμαστε άρρωστοι, δε σημαίνει ότι δε θα ολοκληρωθεί η ασθένεια στην προδιαγεγραμμένη της κατεύθυνση. Άλλωστε άλλο το κάρμα του νου, άλλο της ψυχής και άλλο του σώματος.
Οι εκλείψεις είναι από τα πιο μελετημένα αστρολογικά φαινόμενα από την αρχαιότητα και από τα πρώτα που μελέτησαν οι αστρολόγοι. Ωστόσο κάθε τόσο βρίσκουμε κι ένα νέο τρόπο να τις προσεγγίζουμε. Σημαντικό είναι να γνωρίζουμε πότε ενεργοποιούνται οι εκλείψεις που μας αφορούν και αυτό δε γίνεται μόνο από τις διελεύσεις, αλλά και από τις Πανσελήνους του μήνα ή ακόμα και από τις σεληνιακές επιστροφές μας. Στη μελέτη της ετήσιας πρόβλεψης, ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνο του είναι η μελέτη των εκλείψεων της χρονιάς, πώς μας επηρεάζουν και πότε ενεργοποιούνται από το χάρτη μας.
Οι άνθρωποι που έχουν γενέθλια κοντά στις εκλείψεις εισέρχονται σε μία γενεθλιακή χρονιά με μεγάλη ταχύτητα, ειδικά αν αυτές είναι σεληνιακές. Είναι σαν το τροχοφόρο που μπαίνει στη στροφή με μεγάλη ταχύτητα και είναι εύκολο να ντεραπάρει. Από την άλλη το να έχουν γενέθλια με ηλιακή έκλειψη ίσως δείχνει λιγότερες φασαρίες, αλλά τα γεγονότα που θα συμβούν μπορεί να είναι εξίσου καθοριστικά, ειδικά όσον αφορά την ικανότητα του ατόμου να στηρίζεται στα πόδια του και να επιβιώνει. Συνεπώς ιδιαίτερη σκέψη και συλλογισμό θέλει η ετήσια ερμηνεία ενός χάρτη, εφόσον τα γενέθλια γίνονται κοντά σε εκλείψεις.
Για να κατανοήσει κανείς την επιρροή των εκλείψεων στο χάρτη του στην ουσία πρέπει να γνωρίζει όλο το οικοδόμημα της αστρολογικής τεχνικής. Οι εκλείψεις μπορεί να συνδυάζονται με το γενέθλιο χάρτη, τις προόδους, την ηλιακή επιστροφή, τον τροπικό ή δραγωνικό χάρτη, τις σεληνιακές επιστροφές ή ακόμα και τις ανιούσες. Ερμηνεύουμε πάνω σε αυτές τις μοίρες, τις όψεις, τις αντισκιές, τους κλήρους, τους σχηματισμούς όψεων και ενδεχομένως και άλλες επιπλέον πληροφορίες. Είναι από τα πιο δύσκολα και συνάμα από τα πιο όμορφα αντικείμενα της αστρολογίας και η μελέτη τους αξίζει από μόνη της όσο η μελέτη όλων των άλλων ίσως τομέων της αστρολογικής γνώσης – ίσως επειδή αποτελεί και επιτομή τους.
Είδαμε σε άλλο άρθρο μας ότι οι τύποι των Ακτίνων μπορεί να συσχετίζονται με κάποιο ιδιάζοντα τρόπο με διάφορα είδη ασθενειών μέσα από συμπεριφορές και τάσεις που οδηγούν σε αυτές τις ασθένειες και εκφράζουν την αρνητική πλευρά της κάθε ακτίνας. Έτσι η 1η ακτίνα μπορεί να οδηγεί στους περισσότερους καρκίνους λόγω της αυτολύπησης και της δραματοποίησης, η 2η ακτίνα σε καρδιακές παθήσεις λόγω της ιδιαίτερης έμφασης στις σχέσεις και της χαράς και λύπης που εναλλάσσονται με ένταση, η 3η ακτίνα με σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες λόγω της τάσης «να δοκιμάσω τα πάντα», η 4η ακτίνα με νοητικές ασθένειες, λόγω των εσωτερικών συγκρούσεων στην προσπάθεια ένωσης του πάνω και του κάτω, η 5η ακτίνα με ασθένειες του μεταβολισμού και κάποιους καρκίνους λόγω της σχέσης της γενικά με την κατηγοριοποίηση και την εξειδίκευση, η 6η ακτίνα με ασθένειες του στομάχου και του συκωτιού λόγω της σχέσης της με τον έντονο συναισθηματισμό και η 7η ακτίνα με κάποιες ασθένειες της καρδιάς και όγκους λόγω της ιδιοτέλειας που μπορεί να εμφανίζει στη χρήση της γνώσης. Όπως συχνά απαντούμε όμως στα έργα του Θιβετανού αυτά που σε ένα κεφάλαιο περιγράφονται με έναν τρόπο, σε άλλο κεφάλαιο περιγράφονται με άλλον τρόπο κι αυτό γιατί πιθανόν εξετάζεται το θέμα από άλλη οπτική γωνία ή άλλο επίπεδο. Έτσι σε άλλο σημείο της Εσωτέρας Θεραπευτικής ο Θιβετανός μας λέει ότι οι 7 ακτίνες ακόμη κι αν δεν τις «κατεβάσουμε» στον ανθρώπινο επίπεδο, αλλά τις δούμε σαν κοσμικές και συμπαντικές δυνάμεις, δυνάμεις αφάνταστα πιο εξελιγμένες βεβαίως από το δικό μας ανθρώπινο επίπεδο, ακόμα και τόσο εξελιγμένες λοιπόν, αυτές οι δυνάμεις ΔΕΝ είναι τέλειες. Δηλαδή ακόμα και αυτοί οι Θεοί εν εξελίξει όπως τους αναφέρει, επειδή ακριβώς είναι εν εξελίξει, δεν είναι ολοκληρωμένοι και συνεπώς εμφανίζουν και σαν ενέργειες τάσεις έλλειψης στην έκφραση τους που δημιουργούν κάποιου είδους Κάρμα σε κοσμικό και συμπαντικό επίπεδο. Έχουμε δηλαδή αυτό που ονομάζεται Αιτίες Κάρμα των 7 Ακτίνων Λόγω αυτού του Κάρμα, οι 7 ακτίνες παρουσιάζουν τάσεις έκφρασης ασθενειών (όπου η ασθένεια εδώ μπορεί να ξεφύγει από τον ανθρώπινο επίπεδο και να είναι ασθένεια, πλανήτη ή και ηλιακού συστήματος ακόμα) που συσχετίζονται ακριβώς με τις ελλείψεις έκφρασης τους. Πιο αναλυτικά: Η 1η ακτίνα κοσμικά έχει την τάση να οδηγεί σε κρυσταλλοποίηση τις μορφές, σε ατροφία, «αφαίρεση» ενέργειας και εν τέλει στο θάνατο. Θα λέγαμε λοιπόν καταρχήν ότι η διαδικασία αυτού που ονομάζουμε φυσική γήρανση, δεν είναι καθόλου «φυσική» παρά το Κάρμα της 1ης Ακτίνας. Η 2η ακτίνα αντιθέτως είναι αυτή που ζωοποιεί. Ζωοποιεί όμως χωρίς όριο, στοιβάζει ενέργειες, χωρίς τελειωμό και οδηγεί τελικά σε «ασφυξία» λόγω της πληθωρικότητας της. Έτσι μπορεί να συνδέεται με κάθε είδους ασθένεια που έχει να κάνει με υπερβολική ανάπτυξη, όπως για παράδειγμα η ανεξέλεγκτη κυτταρική ανάπτυξη (Καρκίνος). Η 3η ακτίνα είναι μία ακτίνα που έχει σαν καρμική προδιάθεση να «ξοδεύεται» λόγω της γοητείας που της ασκεί η ύλη. Εξαιτίας της γοητείας αυτής η 3η ακτίνα επιθυμεί να δοκιμάζει τα πάντα, να πηγαίνει μία εδώ και μία εκεί, να μην αφήνει καμία εμπειρία να πηγαίνει χαμένη κι έτσι οδηγεί αναπόφευκτα σε εξάντληση ζωτικότητας. Επίσης οι διάφορες «εμπειρίες» μπορεί να έχουν αντίκτυπο και στον οργανισμό λόγω της δράσης και αντίδρασης που προκαλούν. Η 4η ακτίνα είναι μία τραγική ακτίνα, από μία άποψη, καθώς αναζητά την ομορφιά και την ειρήνη, αλλά μια ζωή βρίσκεται σε πόλεμο. Εδώ έχουμε τον πνευματικό πολεμιστή, που πρέπει να κάνει συνεχώς επιλογές ανάμεσα στο υλικό και το πνευματικό. Η εμπλοκή σε «μάχες» μέσα στην λειτουργία του οργανισμού εξαντλεί κι εδώ τη ζωτικότητα και την κάνει εύκολο αντίπαλο διαφόρων επιδημιών. Αν και έχουμε μάθει παραδοσιακά να συνδέουμε την χωριστικότητα με την 6η ακτίνα, η Εσωτέρα Θεραπευτική μας λέει ότι πριν η Χωριστικότητα φτάσει στο συναίσθημα μας έχει περάσει πρώτα από το μυαλό μας. Γι’ αυτό πραγματική πηγή της χωριστικότητας είναι η 5η ακτίνα κι αυτό καταρχήν με αγαθούς σκοπούς. Καθώς επικεντρώνεται και συγκεντρώνεται σε κάτι εξειδικευμένο για να το μελετήσει η 5η ακτίνα καρμικά απομονώνεται από όλα τα άλλα και αποχωρίζεται από το όλον. Αυτό δημιουργεί το κάρμα της χωριστικότητας κι όλες οι ασθένειες που σχετίζονται με αντικοινωνική στάση, μη επικοινωνία οργάνων μεταξύ τους, διχασμούς προσωπικότητας ή ακόμα και μη επικοινωνία των ημισφαιρίων μπορεί να συνδέονται με την 5η ακτίνα. Η 6η ακτίνα συνδέεται ιδιαίτερα με την ανάγκη εκπλήρωσης της επιθυμίας. Ως τέτοια μπορεί να οδηγήσει σε βίαιη συμπεριφορά για να αποκτήσει κανείς το ποθούμενο, σε υπερβολική έμφαση στη σεξουαλική ανάγκη, σε επιφανειακές σχέσεις που βασίζονται στη φυσική ανάγκη και μόνο και σε κακή διαχείριση της φυσικής επαφής, εισάγοντας ακρότητες και αποκλίσεις. Σχέσεις, γάμοι, γεννήσεις, κλπ. που γίνονται από βία ή με κάποιου είδους επιβολή μπορεί επίσης να ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία και να γεννούν προβλήματα ως αποτέλεσμα τους. Η 7η ακτίνα είναι υπεύθυνη να φέρει σε επαφή μεταξύ τους όλες τις μορφές ζωής, ώστε μέσω της ώσμωσης να οδηγηθούν στο απώτατο μέλλον στην ένωση και την ομογενοποίηση μέσω σύμμειξης. Το γεγονός αυτό και μόνον όμως οδηγεί συχνά ως συνέπεια σε μεταφορά ασθενειών όπως για παράδειγμα όταν γίνονται μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών από ήπειρο σε ήπειρο. Και μόνο που φέρνει δηλαδή σε επαφή αυτά που προηγουμένως ήταν χώρια, η 7η ακτίνα δημιουργεί χώρο μετάδοσης των ζωών από το ένα σύστημα στο άλλο, ζωές που μπορεί όμως να περιέχουν και ιούς, βακτήρια και άλλα. Από τα παραπάνω συνάγουμε ότι το ζήτημα της μελέτης της σχέσης των Ακτίνων με τις Ασθένειες όχι μόνο του Ανθρώπου, αλλά ολόκληρων οργανισμών ή συστημάτων είναι αρκετά ευρύ, έχει αρκετές πλευρές και θέλει προσοχή, να μην επικεντρώνεται κανείς σε μία μόνο πλευρά και παραλείπει τις υπόλοιπες.
Οι Ζηλωτές είναι μία ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων κατά την Εσωτερική Φιλοσοφία. Διακρίνονται τόσο από το μέσο άνθρωπο, όσο και από τον υποψήφιο μαθητή.
Από το μέσο άνθρωπο διακρίνονται γιατί χρησιμοποιούν όπως κι εκείνος το ηλιακό πλέγμα και το αστρικό πεδίο, ως το βασικό εστιακό σημείο της συνείδησης τους, όμως αντίθετα από το μέσο άνθρωπο έχουν μετουσιώσει την επιθυμία σε αυτό που ονομάζουμε έφεση. Ενώ ο μέσος άνθρωπος δηλαδή διακατέχεται από διάφορες επιθυμίες, αυτές συνήθως συνδέονται με ανάγκες των κατώτερων κέντρων, όπως ασφάλεια, πλούτος, χρήμα, σεξ, εξουσία. Αντίθετα στο ζηλωτή η επιθυμία έχει μετουσιωθεί σε έφεση κι έχουμε εκεί τον άνθρωπο που αναζητά την εμπειρία και τη γνώση.
Είναι ενδιαφέρον ότι από πλευράς εσωτερισμού κάθε ενεργειακό κέντρο συμβολίζεται με ένα άνθος λωτού. Όταν τα ενεργειακά κέντρα είναι στραμμένα στα υλικά πράγματα, λέμε ότι τα πέταλα κοιτάζουν προς τα κάτω. Αντίθετα, όταν τα κέντρα αναζητούν κάτι ανώτερο, τότε λέμε ότι τα πέταλα κοιτάζουν προς τα πάνω. Στο ηλιακό πλέγμα λοιπόν μας λέει η Εσωτέρα Θεραπευτική, ότι τα πέταλα είναι στον άνθρωπο στραμμένα προς τα πάνω. Κι είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό, γιατί στο κατεξοχήν κέντρο που ευνοεί τη χωριστικότητα και τον εγωισμό έχουμε το μόνο κέντρο αυτή τη στιγμή στην πλειοψηφία της ανθρωπότητας που τα πέταλα είναι στραμμένα προς τα πάνω. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ακριβώς αυτό που γράψαμε πιο πάνω, τη δυνατότητα να μετουσιωθεί η επιθυμία σε έφεση.
Τι σημαίνει όμως έφεση; Έφεση είναι αυτό το κίνητρο που κινητοποιεί ένα σωρό ανθρώπους στον κόσμο για παράδειγμα να αναζητούν τη Γνώση. Ή να αναζητούν ιδιαίτερες και ανώτερες εμπειρίες. Βλέπουμε ανθρώπους να αφοσιώνονται σε ένα σκοπό να ανακαλύψουν τη γνώση ή να βρουν μία νέα επιστημονική ανακάλυψη ή να κατακτήσουν το Έβερεστ. Όλες αυτές δεν είναι απλές επιθυμίες για χρήμα, σεξ και αναγνώριση, είναι επιθυμίες μετουσιωμένες σε έφεση. Έφεση σημαίνει μπορεί κάποιος να παρατήσει δουλειά, οικογένεια, υποχρεώσεις και να τρέξει πίσω από το όνειρο του.
Δε σημαίνει βέβαια ότι αυτό είναι πάντα καλό. Συχνά κάνει ζημιές στο δρόμο αυτόν. Χαλάει οικογένειες, δείχνει να μη λογαριάζει συνέπειες στους άλλους, κλπ. Να πώς εισέρχεται στη μέση κι η χωριστικότητα. Όμως η έφεση είναι ένα πολύ σημαντικό κίνητρο για τον άνθρωπο να προοδεύει. Για σκεφτείτε να μην υπήρχε η έφεση. Δε θα είχαμε αφοσιωμένους επιστήμονες να μένουν τριάντα χρόνια στα υπόγεια για να βρουν ένα φάρμακο, δε θα είχαμε φτάσει ποτέ στη Σελήνη.
Το βασικό κίνητρο θα λέγαμε που κινείται όλη η ανθρωπότητα σήμερα και προοδεύει (ακόμη και το ότι μιλάμε συνεχώς για πρόοδο) είναι θέμα της έφεσης. Είναι μετουσιωμένη επιθυμία.
Η έφεση λοιπόν, ενώ από τη μία είναι καλή, γιατί απαγκιστρώνει τον άνθρωπο από τις ποταπές επιθυμίες. Από την άλλη όμως, η έφεση όπως είπαμε μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα. Ο έχων έφεση, δε σημαίνει ότι έχει και Γνώση και συχνά μπορεί να λειτουργεί σαν μαθητευόμενος μάγος. Για παράδειγμα η ανθρωπότητα σε αυτό το ρόλο φτιάχνει επιταχυντές σωματιδίων, χωρίς να γνωρίζει τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό στο χωροχρόνο. Συχνά ο έχων έφεση «βουτάει» σε μία κατάσταση, μόνο για να δει εκ των υστέρων τα όρια και τα μέτρα της.
Οι ζηλωτές είναι λοιπόν οι άνθρωποι που έχουν έφεση. Είδαμε σε τι διαφέρουν από το μέσο άνθρωπο. Σε τι διαφέρουν όμως από τους υποψήφιους μαθητές; Διαφέρουν στο γεγονός ότι δεν έχουν αναπτύξει ακόμη το κέντρο της καρδιάς. Με λίγα λόγια τους ενδιαφέρει πάρα πολύ η ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ανάπτυξη, όχι τόσο η ανάπτυξη του συνόλου. Συχνά προσπαθώντας να αναπτυχθούν οι ίδιοι, φαίνεται σα να ενστερνίζονται συλλογικούς σκοπούς και να μπαίνουν σε ομάδες, αλλά γρήγορα εμφανίζονται να διαφωνούν και να δημιουργούν διασπάσεις. Συχνά ο λόγος που γίνεται αυτό είναι ότι θεωρούν ότι οι ομάδες δεν τους δίνουν αρκετή γνώση. Δεν τους εκπαιδεύουν αρκετά γρήγορα.
Ένας λόγος επομένως που οι εσωτερικές ομάδες είναι πολυδιασπασμένες είναι γιατί σε αυτές υπάρχουν μέσα πολλοί ζηλωτές. Προσπαθώντας να αναπτυχθούν οι ίδιοι, μπορεί να αναλάβουν αποστολές για το κοινό καλό, όμως πάντα μέσα από την αποστολή τους θα περιμένουν να εισπράξουν κάτι σε προσωπικό επίπεδο, μία Γνώση, μία Εμπειρία. Κι αν δεν την εισπράξουν απογοητεύονται και στρέφονται σε άλλες κατευθύνσεις. Αποτέλεσμα να μην μπορεί κάποιος να τους εμπιστευτεί με σιγουριά μία αποστολή. Ποτέ δεν ξέρει κανείς εάν θα παρατήσουν ξαφνικά την αποστολή, για κάτι που τους κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον.
Αυτό είναι και η βασική τους διαφορά από τους υποψήφιους μαθητές. Οι μαθητές βάζουν την αποστολή πάνω από τον εαυτό τους, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι δε θα προοδεύσουν αρκετά ή όσο θα μπορούσαν. Ενώ οι ζηλωτές είναι αδύνατο να το δεχτούν αυτό και θεωρούν ότι η ομάδα τους καταπιέζει ή τους εκμεταλλεύεται.
Παρόλα αυτά οι ζηλωτές είναι πολύ σημαντικό που έχουν αυτή την έφεση, γιατί αυτό σημαίνει ότι είναι εκπαιδεύσιμοι. Ότι είναι ανοικτοί να ακούσουν, να δεχτούν διδασκαλία. Αυτό είναι πολύ βασικό, γιατί, φανταστείτε να αναζητούσαν μόνο υλικές απολαβές. Θα έλεγαν απλά όσον αφορά τα πνευματικά ζητήματα «αυτά είναι βλακείες» και θα έκλεινε εκεί η συζήτηση. Τώρα όμως, είναι ανοικτοί να ακούσουν, να δουν, να πειραματιστούν. Άρα είναι οι βασικοί συνοδοιπόροι των δασκάλων και των μαθητών τους που αναλαμβάνουν μικρότερο έργο διδασκαλίας.
Στους ζηλωτές λοιπόν συχνά απαντάται μία εποχή στη ζωή τους που θα πρέπει όπως λέμε να μεταφέρουν την ενέργεια από το ηλιακό πλέγμα στο κέντρο της καρδιάς. Από έφεση να προχωρήσουν σε δέσμευση και να αναλάβουν αποστολή. Αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο και απαντιέται συχνά σε κάποιες κρίσιμες αποφάσεις της ζωής τους. Για παράδειγμα, όταν μία γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην καριέρα και τα παιδιά της είναι σε μία τέτοια κατάσταση. Ή ένας άντρας, που ήθελε πάντα να γίνει καλλιτέχνης, καλείται να διαλέξει, να παρατήσει τη δουλειά του, από την οποία συντηρεί γυναίκα και παιδιά ή να μείνει εκεί και να μη γίνει καλλιτέχνης.
Προσοχή, η επιλογή εδώ δεν πρέπει να γίνεται με σημάδια φόβου. Ο φόβος συνδέεται με κατώτερα κέντρα, δεν είναι θέμα του ζηλωτή, αλλά του μέσου ανθρώπου. Εδώ αναφερόμαστε σε ένα ζηλωτή, που δεν έχει φόβο να παρατήσει τη δουλειά του, απλά νοιάζεται και για άλλους ανθρώπους πέρα από αυτόν και αναρωτιέται τι συνέπειες θα έχει η απόφαση του σε αυτούς. Ή στους γονείς του που είναι άρρωστοι. Η επιλογή είναι μεταξύ φιλοδοξίας (ή αυτοπραγμάτωσης όπως τη λέμε κάπως πιο ωραιοποιημένα στην ψυχολογία) και συμπόνιας. Δεν είναι μεταξύ φιλοδοξίας και φόβου ή συμφέροντος.
Όταν έχουμε τέτοια διλήμματα και συγκρούσεις έχουμε μία κατάσταση στη ζωή του ζηλωτή που του δίνεται η δυνατότητα να γίνει υποψήφιος μαθητής. Που τον βάζει να διαλέξει, αν θα συνεχίσει να λειτουργεί με την έφεση του ηλιακού πλέγματος ή θα μεταφέρει τη συνείδηση του στο κέντρο της καρδιάς και στο νοιάξιμο για τους άλλους (επαναλαμβάνω όχι για λόγους φόβου όμως ή συμφέροντος).
Στις περιπτώσεις που έχει τέτοια διλήμματα λοιπόν ο ζηλωτής είναι που εμφανίζονται οι δικές του ασθένειες. Οι οποίες συνήθως έχουν να κάνουν με μία απότομη επίδραση στην καρδιά (συνήθως ανακοπή ή έμφραγμα). Η απότομη μεταφορά της ενέργειας από το ηλιακό πλέγμα στην καρδιά είναι σα να βάζει την καρδιά στην πρίζα και δεν αντέχεται εύκολα. Με λίγα λόγια οι ευθύνες είναι πάρα πολλές και δύσκολα αντέχονται. Αυτό συμβαίνει συνήθως στη μέση ηλικία του ζηλωτή, τότε που στην αστρολογία λέμε ότι πλησιάζει η αντιστροφή του Ουρανού. Το έμφραγμα άλλωστε έχει από ότι φαίνεται κάποια σχέση με ενέργεια Ουρανού. Άτομα που έχουν έντονη σχέση Ουρανού και Ήλιου ή Λέοντα στο χάρτη τους, δείχνουν να έχουν περάσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους από μία τέτοια κατάσταση. Ενίοτε όταν οι διελεύσεις ή το ηλιακό τόξο τους ενεργοποιεί κάποια σχετική γενέθλια θέση ή όψη.
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η Εσωτέρα Θεραπευτική δεν μπαίνει σε τόσες λεπτομέρειες να μας πει με ποιες όψεις του Ουρανού κάποιος μπορεί να βρεθεί σε αυτή τη θέση. Αυτό είναι περισσότερο θέμα παρατήρησης των αστρολόγων. Μας λέει όμως ότι από τις πιο βασικές περιπτώσεις ασθένειας ή θανάτου του ζηλωτή είναι ακριβώς αυτή η περίπτωση της ενέργειας που μεταφέρεται στο κέντρο της καρδιάς λόγω κάποιας μεγάλης ευθύνης ή απόφασης που πρέπει να πάρει που πρέπει να θυσιάσει τη δική του προσωπική πρόοδο και έφεση για να υπηρετήσει κάποια ενίοτε καρμική κι άλλοτε συλλογική υποχρέωση.
Γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό γι’ αυτούς τους ζηλωτές να κατανοούν ακριβώς όλη την παραπάνω διαδικασία που περιγράψαμε και να βοηθούνται στην διαδικασία μετατροπής της εστίασης, ώστε να μην φορτώνονται υπερβολικά.
Η εκτόνωση – γείωση της ενέργειας, η διατήρηση κάποιου προσωπικού χρόνου, ακόμα και μέσα στην άβυσσο των ευθυνών, λέει η σύγχρονη ψυχολογία είναι κρίσιμη για τη διαχείριση μίας τέτοιας κατάστασης.
Η μετάβαση της ενέργειας από το ηλιακό πλέγμα στην καρδιά πρέπει να γίνει σταδιακά, για να έχει σταθερότητα. Αλλιώς μπορεί να δημιουργήσει ένα σοκ που να έχει επιπτώσεις και στο φυσικό φορέα.
Μέχρι πριν λίγο καιρό επηρεασμένος ίσως και από κάποια διαβάσματα πίστευα ότι το θέμα της Ατομικότητας του Ανθρώπου είναι λίγο πολύ ιστορικά λυμένο. Ναι μεν, ψυχολογικά πολλοί άνθρωποι ακόμη δεν έχουν καταφέρει να ατομικοποιηθούν, πλην όμως αυτή είναι απλώς μία φάση ψυχολογικής εξέλιξης του καθενός μας. Δεν έχει να κάνει με κάποια ιστορική κατάκτηση του Ανθρώπου. Είναι ζήτημα που μένει να λυθεί στο Μέσα μας, όχι στο Έξω μας.
Να, όμως που έτυχε να μπω και στη φιλοσοφία της Ανθρωποσοφίας και να ακούσω την άποψη ότι λάθος πίστευα ότι ιστορικά η Ατομικοποίηση του Ατόμου ήταν ζήτημα κατακτημένο (κάποια εκατομμύρια χρόνια πριν κατά την Θεοσοφία). Γιατί ο Στάινερ λέει ότι πολύ πρόσφατα, κατά την ίδιο από την εποχή του Χριστού, ο άνθρωπος άρχισε πραγματικά σε ιστορικό χρόνο να μπορεί να λέει ότι είναι ατομικοποιημένος.
Στην αρχή δεν το καταλάβαινα αυτό, δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω. Δηλαδή πριν την εποχή εκείνη οι άνθρωποι δεν έπαιρναν ατομικές αποφάσεις; Δεν είχαν ατομική ευθύνη;
Έτυχε λίγο καιρό μετά να δω μία εκπομπή για το πώς η Ανθρωποσοφία διαφοροποιεί τον άνθρωπο από το ζώο και ο καθηγητής Jeff Green (δεν έχει σχέση με τον Jeff Green της Εξελικτικής Αστρολογίας) προσπάθησε να δώσει με πρακτικό τρόπο να καταλάβουμε τις διαφορές. Έλεγε λοιπόν ότι στο σκύλο μας, αναγνωρίζουμε κάποια δικαιώματα των ζώων. Για παράδειγμα το δικαίωμα του να μην πονάει, που είναι βασικό δικαίωμα για τα ζώα. Πλην όμως την ίδια στιγμή θεωρούμε ότι έχουμε κάποια δικαιώματα πάνω του. Να αποφασίζουμε εμείς, εάν θα αναπαραχθεί, να είμαστε ιδιοκτήτες του και να αποφασίζουμε ακόμη και για την υγεία ή/και την ευθανασία του. Μπορούμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα με τους ανθρώπους; Όχι βέβαια. Γιατί οι άνθρωποι έχουν αυτό που λέμε ατομικά δικαιώματα. Δηλαδή, αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους, την οικογένεια τους και βεβαίως δεν μπορεί να αποφασίσει άλλος για τον θάνατο τους.
Για να σκεφτούμε όμως όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα ως ατομικά δικαιώματα υπήρχαν ανέκαθεν; O John Locke πατέρας του Φιλελευθερισμού, που διακήρυξε για πρώτη φορά ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον του έζησε μόλις τον 17ο αιώνα. Και μέχρι το 1861 στην Αμερική, κάποια υποτίθεται ανθρώπινα όντα ήταν ιδιοκτησία άλλων, αποφάσιζαν άλλοι, αν επιτρεπόταν να αναπαραχθούν και αποφάσιζαν κι άλλοι για την ευθανασία τους. Λέγονταν μαύροι σκλάβοι του Νότου.
Αλλά και πιο πριν να πάμε την εποχή του Φεουδαρχισμού θα δούμε νόμους που καθόριζαν με ποιους επιτρεπόταν να παντρευτεί ο δουλοπάροικος και ποιους όχι, ενώ ακόμη και σήμερα η στράτευση των ανθρώπων είναι υποχρεωτική και σε καιρό πολέμου αποφασίζει άλλος για την υγεία και την ευθανασία τους.
Εάν ακολουθήσουμε λοιπόν αυτή τη λογική, βλέπουμε ότι ο Στάινερ δεν έκανε και πολύ λάθος όταν είπε ότι η κατάκτηση της ατομικότητας στον άνθρωπο είναι πολύ πρόσφατη ιστορική κατάκτηση. Κι ότι για να φτάσουμε σε αυτήν απαιτείται κοινωνιολογικά να απαλλαγούμε από κάθε έθιμο, νομοθεσία ή υποχρέωση που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως αναλώσιμο ζωικό είδος, είτε αυτό είναι εργατικό δυναμικό, είτε αναλώσιμο είδος για τους πολέμους. Η πνευματική μας εξέλιξη δεν είναι μόνο ζήτημα ατομικής ψυχολογικής δουλειάς, αλλά και δράσης μέσα στον κόσμο, έτσι ώστε οι συνθήκες που απαγορεύουν στον άνθρωπο να αποφασίζει αυτός για το μέλλον του να περιθωριοποιηθούν.
Μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε για πραγματικά ατομικοποιημένο άνθρωπο, που αποφασίζει με ελευθερία αλλά και ευθύνη για το μέλλον του.
Στη φάση αυτή οι σωματικές δυνάμεις προοδευτικά μειώνονται. Οι εξελίξεις των θεμάτων πάνε πιο αργά, καθώς η Σελήνη είναι πιο γρήγορη όταν είναι αύξουσα και πιο αργή όταν είναι φθίνουσα. Στη φάση αυτή εισέρχεται επίσης στην πλευρά της τροχιάς της Γης που είναι προς τον Ήλιο και την Αφροδίτη. Ενώ στην αύξουσα πλησιάζει προς τον Άρη. Έτσι σε αυτή τη φάση αυτό που δουλεύει καλύτερα είναι το διανοητικό στοιχείο μέσα απ το οποίο οδηγούμαστε σε συμπεράσματα και αποφάσεις και λιγότερο το στοιχείο της δράσης.
Το τελευταίο τέταρτο έχει δύο υποπεριόδους, η δεύτερη των οποίων είναι η λεγόμενη βαλσαμικη Σελήνη. Αυτές τις τρεις τελευταίες μέρες του κύκλου οι δυνάμεις οι σωματικές μας εγκαταλείπουν το ίδιο και η επιθυμία για δράση. Στο τρίτο τέταρτο είναι κι η περίοδος συνήθως που επαναστατουμε. Αν η Πανσέληνος που προηγήθηκε δημιούργησε ρήξεις, εδώ θα γίνει το βήμα της αποχώρησης. Σταδιακά θα υπάρξει αποξένωση μέχρι με τη Νέα Σελήνη να ξεκινήσει δειλά κάτι νέο.
Στο τρίτο τέταρτο η Σελήνη μεσουρανεί την ώρα που ο Ήλιος αναστέλλει. Άρα δεν μπορεί να ενεργήσει εύκολα καθώς επισκιάζεται από τον Ήλιο. Ειδικότερα την περίοδο της βαλσαμικης Σελήνης ανατέλλει μαζί με τον Ήλιο και είναι πλήρως υπό την επήρεια του. Γι αυτό όσοι έχουν γενέθλια φάση Σελήνης τρίτου τέταρτου δύσκολα αφήνονται στο ένστικτο. Γενικά τα πάθη είναι μειωμένα και το μυαλό κυβερνά την επιθυμία. Μπορεί όμως να κυριεύονται από την άλλη από πάθη καταστροφής. Τη διάθεση να διαλύσουν ένα κόσμο που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους.
Έτσι η Φάση αυτή γεννά συχνά επαναστάτες. Ανθρώπους που φύσει είναι απαισιόδοξοι για την κοινωνία. Που δεν έχουν και πολύ διάθεση δημιουργίας. Περισσότερο προτιμούν να είναι παρατηρητές. Απ την άλλη τα άτομα με αυτή τη φάση είναι πιο κοινωνικά υπεύθυνα και τα πάνε καλύτερα με τις ομάδες. Δεν βιάζονται, δε ρισκάρουν και διδάσκονται από τις εμπειρίες των άλλων. Γι αυτό πολλοί θεραπευτές ανήκουν σε αυτή την κατηγορία γιατί παρατηρούν τον πόνο των άλλων και τον κάνουν αντικείμενο τους.
Σαν στοιχείο θα λέγαμε ότι η Φάση αυτή αντιστοιχεί στον Αέρα. Οι άνθρωποι αυτής της φάσης έχουν βγάλει τα συμπεράσματα τους για τη ζωή σε μικρή ηλικία και συχνά μένουν προσκολλημένοι σε αυτά χωρίς διάθεση προσαρμογής. Ασχολούνται πολύ με το παρελθόν και δυσκολεύονται να το αφήσουν και να πάνε παρακάτω, πράγμα πιο εύκολο για έναν τύπο αύξουσας Σελήνης. Γενικά τα άτομα αυτά ασχολούνται περισσότερο με τις ζωές των άλλων και λιγότερο με τη δική τους. Βλέπουν τη ζωή αποστασιοποιημενα ως «εμπειρία» και δεν ταυτίζονται με τις καταστάσεις. Είναι γενικότερα φάση κρυσταλλοποίησης.
Είναι αλήθεια ότι στη φάση αυτή το άτομο θέλει να προσηλυτίσει τους άλλους στις ιδέες του, άλλοτε όμως έχει και το ίδιο κρίσεις συνείδησης. Σταυροφόρος και απόστολος μιας ιδέας απ τη μια, σε σύγχυση αξιών από την άλλη. Θέματα πίστης σε ιδέες και αξίες παίζουν επίσης πολύ σε αυτόν τον τύπο ανθρώπου. Στις δυσκολίες του το γεγονός ότι δέχεται δύσκολα κριτική και είναι ειρων.
Στον προοδευτικό χάρτη αυτή η φάση οδηγεί σε διάλυση δομών της προηγούμενης ζωής μας, και σταδιακή προετοιμασία του καινούριου. Γάμος, δουλειά μπορεί να νιώσουμε ότι τα έχουμε «σιχαθεί’ πλέον και θέλουμε να πάνε στον αγύριστο.
Αξίζει να τελειώσουμε λέγοντας πως, αν στο γενέθλιο μεταξύ Σελήνης και Ήλιου υπάρχουν πλανήτες, είναι σημαντικοί για το τι θα αφήσει ως υστεροφημία το άτομο όταν φύγει απ τη ζωή του.
ΒΑΣΙΛΗΣ Δ. ΠΑΠΑΔΟΛΙΑΣ 