Είδαμε σε άλλο άρθρο μας ότι οι τύποι των Ακτίνων μπορεί να συσχετίζονται με κάποιο ιδιάζοντα τρόπο με διάφορα είδη ασθενειών μέσα από συμπεριφορές και τάσεις που οδηγούν σε αυτές τις ασθένειες και εκφράζουν την αρνητική πλευρά της κάθε ακτίνας.
Έτσι η 1η ακτίνα μπορεί να οδηγεί στους περισσότερους καρκίνους λόγω της αυτολύπησης και της δραματοποίησης, η 2η ακτίνα σε καρδιακές παθήσεις λόγω της ιδιαίτερης έμφασης στις σχέσεις και της χαράς και λύπης που εναλλάσσονται με ένταση, η 3η ακτίνα με σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες λόγω της τάσης «να δοκιμάσω τα πάντα», η 4η ακτίνα με νοητικές ασθένειες, λόγω των εσωτερικών συγκρούσεων στην προσπάθεια ένωσης του πάνω και του κάτω, η 5η ακτίνα με ασθένειες του μεταβολισμού και κάποιους καρκίνους λόγω της σχέσης της γενικά με την κατηγοριοποίηση και την εξειδίκευση, η 6η ακτίνα με ασθένειες του στομάχου και του συκωτιού λόγω της σχέσης της με τον έντονο συναισθηματισμό και η 7η ακτίνα με κάποιες ασθένειες της καρδιάς και όγκους λόγω της ιδιοτέλειας που μπορεί να εμφανίζει στη χρήση της γνώσης.
Όπως συχνά απαντούμε όμως στα έργα του Θιβετανού αυτά που σε ένα κεφάλαιο περιγράφονται με έναν τρόπο, σε άλλο κεφάλαιο περιγράφονται με άλλον τρόπο κι αυτό γιατί πιθανόν εξετάζεται το θέμα από άλλη οπτική γωνία ή άλλο επίπεδο.
Έτσι σε άλλο σημείο της Εσωτέρας Θεραπευτικής ο Θιβετανός μας λέει ότι οι 7 ακτίνες ακόμη κι αν δεν τις «κατεβάσουμε» στον ανθρώπινο επίπεδο, αλλά τις δούμε σαν κοσμικές και συμπαντικές δυνάμεις, δυνάμεις αφάνταστα πιο εξελιγμένες βεβαίως από το δικό μας ανθρώπινο επίπεδο, ακόμα και τόσο εξελιγμένες λοιπόν, αυτές οι δυνάμεις ΔΕΝ είναι τέλειες. Δηλαδή ακόμα και αυτοί οι Θεοί εν εξελίξει όπως τους αναφέρει, επειδή ακριβώς είναι εν εξελίξει, δεν είναι ολοκληρωμένοι και συνεπώς εμφανίζουν και σαν ενέργειες τάσεις έλλειψης στην έκφραση τους που δημιουργούν κάποιου είδους Κάρμα σε κοσμικό και συμπαντικό επίπεδο. Έχουμε δηλαδή αυτό που ονομάζεται Αιτίες Κάρμα των 7 Ακτίνων
Λόγω αυτού του Κάρμα, οι 7 ακτίνες παρουσιάζουν τάσεις έκφρασης ασθενειών (όπου η ασθένεια εδώ μπορεί να ξεφύγει από τον ανθρώπινο επίπεδο και να είναι ασθένεια, πλανήτη ή και ηλιακού συστήματος ακόμα) που συσχετίζονται ακριβώς με τις ελλείψεις έκφρασης τους.
Πιο αναλυτικά:
Η 1η ακτίνα κοσμικά έχει την τάση να οδηγεί σε κρυσταλλοποίηση τις μορφές, σε ατροφία, «αφαίρεση» ενέργειας και εν τέλει στο θάνατο. Θα λέγαμε λοιπόν καταρχήν ότι η διαδικασία αυτού που ονομάζουμε φυσική γήρανση, δεν είναι καθόλου «φυσική» παρά το Κάρμα της 1ης Ακτίνας.
Η 2η ακτίνα αντιθέτως είναι αυτή που ζωοποιεί. Ζωοποιεί όμως χωρίς όριο, στοιβάζει ενέργειες, χωρίς τελειωμό και οδηγεί τελικά σε «ασφυξία» λόγω της πληθωρικότητας της. Έτσι μπορεί να συνδέεται με κάθε είδους ασθένεια που έχει να κάνει με υπερβολική ανάπτυξη, όπως για παράδειγμα η ανεξέλεγκτη κυτταρική ανάπτυξη (Καρκίνος).
Η 3η ακτίνα είναι μία ακτίνα που έχει σαν καρμική προδιάθεση να «ξοδεύεται» λόγω της γοητείας που της ασκεί η ύλη. Εξαιτίας της γοητείας αυτής η 3η ακτίνα επιθυμεί να δοκιμάζει τα πάντα, να πηγαίνει μία εδώ και μία εκεί, να μην αφήνει καμία εμπειρία να πηγαίνει χαμένη κι έτσι οδηγεί αναπόφευκτα σε εξάντληση ζωτικότητας. Επίσης οι διάφορες «εμπειρίες» μπορεί να έχουν αντίκτυπο και στον οργανισμό λόγω της δράσης και αντίδρασης που προκαλούν.
Η 4η ακτίνα είναι μία τραγική ακτίνα, από μία άποψη, καθώς αναζητά την ομορφιά και την ειρήνη, αλλά μια ζωή βρίσκεται σε πόλεμο. Εδώ έχουμε τον πνευματικό πολεμιστή, που πρέπει να κάνει συνεχώς επιλογές ανάμεσα στο υλικό και το πνευματικό. Η εμπλοκή σε «μάχες» μέσα στην λειτουργία του οργανισμού εξαντλεί κι εδώ τη ζωτικότητα και την κάνει εύκολο αντίπαλο διαφόρων επιδημιών.
Αν και έχουμε μάθει παραδοσιακά να συνδέουμε την χωριστικότητα με την 6η ακτίνα, η Εσωτέρα Θεραπευτική μας λέει ότι πριν η Χωριστικότητα φτάσει στο συναίσθημα μας έχει περάσει πρώτα από το μυαλό μας. Γι’ αυτό πραγματική πηγή της χωριστικότητας είναι η 5η ακτίνα κι αυτό καταρχήν με αγαθούς σκοπούς. Καθώς επικεντρώνεται και συγκεντρώνεται σε κάτι εξειδικευμένο για να το μελετήσει η 5η ακτίνα καρμικά απομονώνεται από όλα τα άλλα και αποχωρίζεται από το όλον. Αυτό δημιουργεί το κάρμα της χωριστικότητας κι όλες οι ασθένειες που σχετίζονται με αντικοινωνική στάση, μη επικοινωνία οργάνων μεταξύ τους, διχασμούς προσωπικότητας ή ακόμα και μη επικοινωνία των ημισφαιρίων μπορεί να συνδέονται με την 5η ακτίνα.
Η 6η ακτίνα συνδέεται ιδιαίτερα με την ανάγκη εκπλήρωσης της επιθυμίας. Ως τέτοια μπορεί να οδηγήσει σε βίαιη συμπεριφορά για να αποκτήσει κανείς το ποθούμενο, σε υπερβολική έμφαση στη σεξουαλική ανάγκη, σε επιφανειακές σχέσεις που βασίζονται στη φυσική ανάγκη και μόνο και σε κακή διαχείριση της φυσικής επαφής, εισάγοντας ακρότητες και αποκλίσεις. Σχέσεις, γάμοι, γεννήσεις, κλπ. που γίνονται από βία ή με κάποιου είδους επιβολή μπορεί επίσης να ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία και να γεννούν προβλήματα ως αποτέλεσμα τους.
Η 7η ακτίνα είναι υπεύθυνη να φέρει σε επαφή μεταξύ τους όλες τις μορφές ζωής, ώστε μέσω της ώσμωσης να οδηγηθούν στο απώτατο μέλλον στην ένωση και την ομογενοποίηση μέσω σύμμειξης. Το γεγονός αυτό και μόνον όμως οδηγεί συχνά ως συνέπεια σε μεταφορά ασθενειών όπως για παράδειγμα όταν γίνονται μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών από ήπειρο σε ήπειρο. Και μόνο που φέρνει δηλαδή σε επαφή αυτά που προηγουμένως ήταν χώρια, η 7η ακτίνα δημιουργεί χώρο μετάδοσης των ζωών από το ένα σύστημα στο άλλο, ζωές που μπορεί όμως να περιέχουν και ιούς, βακτήρια και άλλα.
Από τα παραπάνω συνάγουμε ότι το ζήτημα της μελέτης της σχέσης των Ακτίνων με τις Ασθένειες όχι μόνο του Ανθρώπου, αλλά ολόκληρων οργανισμών ή συστημάτων είναι αρκετά ευρύ, έχει αρκετές πλευρές και θέλει προσοχή, να μην επικεντρώνεται κανείς σε μία μόνο πλευρά και παραλείπει τις υπόλοιπες.

Οι Ζηλωτές είναι μία ιδιαίτερη κατηγορία ανθρώπων κατά την Εσωτερική Φιλοσοφία. Διακρίνονται τόσο από το μέσο άνθρωπο, όσο και από τον υποψήφιο μαθητή.

Από το μέσο άνθρωπο διακρίνονται γιατί χρησιμοποιούν όπως κι εκείνος το ηλιακό πλέγμα και το αστρικό πεδίο, ως το βασικό εστιακό σημείο της συνείδησης τους, όμως αντίθετα από το μέσο άνθρωπο έχουν μετουσιώσει την επιθυμία σε αυτό που ονομάζουμε έφεση. Ενώ ο μέσος άνθρωπος δηλαδή διακατέχεται από διάφορες επιθυμίες, αυτές συνήθως συνδέονται με ανάγκες των κατώτερων κέντρων, όπως ασφάλεια, πλούτος, χρήμα, σεξ, εξουσία. Αντίθετα στο ζηλωτή η επιθυμία έχει μετουσιωθεί σε έφεση κι έχουμε εκεί τον άνθρωπο που αναζητά την εμπειρία και τη γνώση.

Είναι ενδιαφέρον ότι από πλευράς εσωτερισμού κάθε ενεργειακό κέντρο συμβολίζεται με ένα άνθος λωτού. Όταν τα ενεργειακά κέντρα είναι στραμμένα στα υλικά πράγματα, λέμε ότι τα πέταλα κοιτάζουν προς τα κάτω. Αντίθετα, όταν τα κέντρα αναζητούν κάτι ανώτερο, τότε λέμε ότι τα πέταλα κοιτάζουν προς τα πάνω. Στο ηλιακό πλέγμα λοιπόν μας λέει η Εσωτέρα Θεραπευτική, ότι τα πέταλα είναι στον άνθρωπο στραμμένα προς τα πάνω. Κι είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό, γιατί στο κατεξοχήν κέντρο που ευνοεί τη χωριστικότητα και τον εγωισμό έχουμε το μόνο κέντρο αυτή τη στιγμή στην πλειοψηφία της ανθρωπότητας που τα πέταλα είναι στραμμένα προς τα πάνω. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ακριβώς αυτό που γράψαμε πιο πάνω, τη δυνατότητα να μετουσιωθεί η επιθυμία σε έφεση.

Τι σημαίνει όμως έφεση; Έφεση είναι αυτό το κίνητρο που κινητοποιεί ένα σωρό ανθρώπους στον κόσμο για παράδειγμα να αναζητούν τη Γνώση. Ή να αναζητούν ιδιαίτερες και ανώτερες εμπειρίες. Βλέπουμε ανθρώπους να αφοσιώνονται σε ένα σκοπό να ανακαλύψουν τη γνώση ή να βρουν μία νέα επιστημονική ανακάλυψη ή να κατακτήσουν το Έβερεστ. Όλες αυτές δεν είναι απλές επιθυμίες για χρήμα, σεξ και αναγνώριση, είναι επιθυμίες μετουσιωμένες σε έφεση. Έφεση σημαίνει μπορεί κάποιος να παρατήσει δουλειά, οικογένεια, υποχρεώσεις και να τρέξει πίσω από το όνειρο του.

Δε σημαίνει βέβαια ότι αυτό είναι πάντα καλό. Συχνά κάνει ζημιές στο δρόμο αυτόν. Χαλάει οικογένειες, δείχνει να μη λογαριάζει συνέπειες στους άλλους, κλπ. Να πώς εισέρχεται στη μέση κι η χωριστικότητα. Όμως η έφεση είναι ένα πολύ σημαντικό κίνητρο για τον άνθρωπο να προοδεύει. Για σκεφτείτε να μην υπήρχε η έφεση. Δε θα είχαμε αφοσιωμένους επιστήμονες να μένουν τριάντα χρόνια στα υπόγεια για να βρουν ένα φάρμακο, δε θα είχαμε φτάσει ποτέ στη Σελήνη.

Το βασικό κίνητρο θα λέγαμε που κινείται όλη η ανθρωπότητα σήμερα και προοδεύει (ακόμη και το ότι μιλάμε συνεχώς για πρόοδο) είναι θέμα της έφεσης. Είναι μετουσιωμένη επιθυμία.

Η έφεση λοιπόν, ενώ από τη μία είναι καλή, γιατί απαγκιστρώνει τον άνθρωπο από τις ποταπές επιθυμίες. Από την άλλη όμως, η έφεση όπως είπαμε μπορεί να δημιουργήσει και προβλήματα. Ο έχων έφεση, δε σημαίνει ότι έχει και Γνώση και συχνά μπορεί να λειτουργεί σαν μαθητευόμενος μάγος. Για παράδειγμα η ανθρωπότητα σε αυτό το ρόλο φτιάχνει επιταχυντές σωματιδίων, χωρίς να γνωρίζει τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό στο χωροχρόνο. Συχνά ο έχων έφεση «βουτάει» σε μία κατάσταση, μόνο για να δει εκ των υστέρων τα όρια και τα μέτρα της.

Οι ζηλωτές είναι λοιπόν οι άνθρωποι που έχουν έφεση. Είδαμε σε τι διαφέρουν από το μέσο άνθρωπο. Σε τι διαφέρουν όμως από τους υποψήφιους μαθητές; Διαφέρουν στο γεγονός ότι δεν έχουν αναπτύξει ακόμη το κέντρο της καρδιάς. Με λίγα λόγια τους ενδιαφέρει πάρα πολύ η ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ανάπτυξη, όχι τόσο η ανάπτυξη του συνόλου. Συχνά προσπαθώντας να αναπτυχθούν οι ίδιοι, φαίνεται σα να ενστερνίζονται συλλογικούς σκοπούς και να μπαίνουν σε ομάδες, αλλά γρήγορα εμφανίζονται να διαφωνούν και να δημιουργούν διασπάσεις. Συχνά ο λόγος που γίνεται αυτό είναι ότι θεωρούν ότι οι ομάδες δεν τους δίνουν αρκετή γνώση. Δεν τους εκπαιδεύουν αρκετά γρήγορα.

Ένας λόγος επομένως που οι εσωτερικές ομάδες είναι πολυδιασπασμένες είναι γιατί σε αυτές υπάρχουν μέσα πολλοί ζηλωτές. Προσπαθώντας να αναπτυχθούν οι ίδιοι, μπορεί να αναλάβουν αποστολές για το κοινό καλό, όμως πάντα μέσα από την αποστολή τους θα περιμένουν να εισπράξουν κάτι σε προσωπικό επίπεδο, μία Γνώση, μία Εμπειρία. Κι αν δεν την εισπράξουν απογοητεύονται και στρέφονται σε άλλες κατευθύνσεις. Αποτέλεσμα να μην μπορεί κάποιος να τους εμπιστευτεί με σιγουριά μία αποστολή. Ποτέ δεν ξέρει κανείς εάν θα παρατήσουν ξαφνικά την αποστολή, για κάτι που τους κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον.

Αυτό είναι και η βασική τους διαφορά από τους υποψήφιους μαθητές. Οι μαθητές βάζουν την αποστολή πάνω από τον εαυτό τους, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι δε θα προοδεύσουν αρκετά ή όσο θα μπορούσαν. Ενώ οι ζηλωτές είναι αδύνατο να το δεχτούν αυτό και θεωρούν ότι η ομάδα τους καταπιέζει ή τους εκμεταλλεύεται.

Παρόλα αυτά οι ζηλωτές είναι πολύ σημαντικό που έχουν αυτή την έφεση, γιατί αυτό σημαίνει ότι είναι εκπαιδεύσιμοι. Ότι είναι ανοικτοί να ακούσουν, να δεχτούν διδασκαλία. Αυτό είναι πολύ βασικό, γιατί, φανταστείτε να αναζητούσαν μόνο υλικές απολαβές. Θα έλεγαν απλά όσον αφορά τα πνευματικά ζητήματα «αυτά είναι βλακείες» και θα έκλεινε εκεί η συζήτηση. Τώρα όμως, είναι ανοικτοί να ακούσουν, να δουν, να πειραματιστούν. Άρα είναι οι βασικοί συνοδοιπόροι των δασκάλων και των μαθητών τους που αναλαμβάνουν μικρότερο έργο διδασκαλίας.

Στους ζηλωτές λοιπόν συχνά απαντάται μία εποχή στη ζωή τους που θα πρέπει όπως λέμε να μεταφέρουν την ενέργεια από το ηλιακό πλέγμα στο κέντρο της καρδιάς. Από έφεση να προχωρήσουν σε δέσμευση και να αναλάβουν αποστολή. Αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο και απαντιέται συχνά σε κάποιες κρίσιμες αποφάσεις της ζωής τους. Για παράδειγμα, όταν μία γυναίκα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην καριέρα και τα παιδιά της είναι σε μία τέτοια κατάσταση. Ή ένας άντρας, που ήθελε πάντα να γίνει καλλιτέχνης, καλείται να διαλέξει, να παρατήσει τη δουλειά του, από την οποία συντηρεί γυναίκα και παιδιά ή να μείνει εκεί και να μη γίνει καλλιτέχνης.

Προσοχή, η επιλογή εδώ δεν πρέπει να γίνεται με σημάδια φόβου. Ο φόβος συνδέεται με κατώτερα κέντρα, δεν είναι θέμα του ζηλωτή, αλλά του μέσου ανθρώπου. Εδώ αναφερόμαστε σε ένα ζηλωτή, που δεν έχει φόβο να παρατήσει τη δουλειά του, απλά νοιάζεται και για άλλους ανθρώπους πέρα από αυτόν και αναρωτιέται τι συνέπειες θα έχει η απόφαση του σε αυτούς. Ή στους γονείς του που είναι άρρωστοι. Η επιλογή είναι μεταξύ φιλοδοξίας (ή αυτοπραγμάτωσης όπως τη λέμε κάπως πιο ωραιοποιημένα στην ψυχολογία) και συμπόνιας. Δεν είναι μεταξύ φιλοδοξίας και φόβου ή συμφέροντος.

Όταν έχουμε τέτοια διλήμματα και συγκρούσεις έχουμε μία κατάσταση στη ζωή του ζηλωτή που του δίνεται η δυνατότητα να γίνει υποψήφιος μαθητής. Που τον βάζει να διαλέξει, αν θα συνεχίσει να λειτουργεί με την έφεση του ηλιακού πλέγματος ή θα μεταφέρει τη συνείδηση του στο κέντρο της καρδιάς και στο νοιάξιμο για τους άλλους (επαναλαμβάνω όχι για λόγους φόβου όμως ή συμφέροντος).

Στις περιπτώσεις που έχει τέτοια διλήμματα λοιπόν ο ζηλωτής είναι που εμφανίζονται οι δικές του ασθένειες. Οι οποίες συνήθως έχουν να κάνουν με μία απότομη επίδραση στην καρδιά (συνήθως ανακοπή ή έμφραγμα). Η απότομη μεταφορά της ενέργειας από το ηλιακό πλέγμα στην καρδιά είναι σα να βάζει την καρδιά στην πρίζα και δεν αντέχεται εύκολα. Με λίγα λόγια οι ευθύνες είναι πάρα πολλές και δύσκολα αντέχονται. Αυτό συμβαίνει συνήθως στη μέση ηλικία του ζηλωτή, τότε που στην αστρολογία λέμε ότι πλησιάζει η αντιστροφή του Ουρανού. Το έμφραγμα άλλωστε έχει από ότι φαίνεται κάποια σχέση με ενέργεια Ουρανού. Άτομα που έχουν έντονη σχέση Ουρανού και Ήλιου ή Λέοντα στο χάρτη τους, δείχνουν να έχουν περάσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους από μία τέτοια κατάσταση. Ενίοτε όταν οι διελεύσεις ή το ηλιακό τόξο τους ενεργοποιεί κάποια σχετική γενέθλια θέση ή όψη.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η Εσωτέρα Θεραπευτική δεν μπαίνει σε τόσες λεπτομέρειες να μας πει με ποιες όψεις του Ουρανού κάποιος μπορεί να βρεθεί σε αυτή τη θέση. Αυτό είναι περισσότερο θέμα παρατήρησης των αστρολόγων. Μας λέει όμως ότι από τις πιο βασικές περιπτώσεις ασθένειας ή θανάτου του ζηλωτή είναι ακριβώς αυτή η περίπτωση της ενέργειας που μεταφέρεται στο κέντρο της καρδιάς λόγω κάποιας μεγάλης ευθύνης ή απόφασης που πρέπει να πάρει που πρέπει να θυσιάσει τη δική του προσωπική πρόοδο και έφεση για να υπηρετήσει κάποια ενίοτε καρμική κι άλλοτε συλλογική υποχρέωση.

Γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό γι’ αυτούς τους ζηλωτές να κατανοούν ακριβώς όλη την παραπάνω διαδικασία που περιγράψαμε και να βοηθούνται στην διαδικασία μετατροπής της εστίασης, ώστε να μην φορτώνονται υπερβολικά.

Η εκτόνωση – γείωση της ενέργειας, η διατήρηση κάποιου προσωπικού χρόνου, ακόμα και μέσα στην άβυσσο των ευθυνών, λέει η σύγχρονη ψυχολογία είναι κρίσιμη για τη διαχείριση μίας τέτοιας κατάστασης.

Η μετάβαση της ενέργειας από το ηλιακό πλέγμα στην καρδιά πρέπει να γίνει σταδιακά, για να έχει σταθερότητα. Αλλιώς μπορεί να δημιουργήσει ένα σοκ που να έχει επιπτώσεις και στο φυσικό φορέα.

Μέχρι πριν λίγο καιρό επηρεασμένος ίσως και από κάποια διαβάσματα πίστευα ότι το θέμα της Ατομικότητας του Ανθρώπου είναι λίγο πολύ ιστορικά λυμένο. Ναι μεν, ψυχολογικά πολλοί άνθρωποι ακόμη δεν έχουν καταφέρει να ατομικοποιηθούν, πλην όμως αυτή είναι απλώς μία φάση ψυχολογικής εξέλιξης του καθενός μας. Δεν έχει να κάνει με κάποια ιστορική κατάκτηση του Ανθρώπου. Είναι ζήτημα που μένει να λυθεί στο Μέσα μας, όχι στο Έξω μας.

Να, όμως που έτυχε να μπω και στη φιλοσοφία της Ανθρωποσοφίας και να ακούσω την άποψη ότι λάθος πίστευα ότι ιστορικά η Ατομικοποίηση του Ατόμου ήταν ζήτημα κατακτημένο (κάποια εκατομμύρια χρόνια πριν κατά την Θεοσοφία). Γιατί ο Στάινερ λέει ότι πολύ πρόσφατα, κατά την ίδιο από την εποχή του Χριστού, ο άνθρωπος άρχισε πραγματικά σε ιστορικό χρόνο να μπορεί να λέει ότι είναι ατομικοποιημένος.

Στην αρχή δεν το καταλάβαινα αυτό, δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω. Δηλαδή πριν την εποχή εκείνη οι άνθρωποι δεν έπαιρναν ατομικές αποφάσεις; Δεν είχαν ατομική ευθύνη;

Έτυχε λίγο καιρό μετά να δω μία εκπομπή για το πώς η Ανθρωποσοφία διαφοροποιεί τον άνθρωπο από το ζώο και ο καθηγητής Jeff Green (δεν έχει σχέση με τον Jeff Green της Εξελικτικής Αστρολογίας) προσπάθησε να δώσει με πρακτικό τρόπο να καταλάβουμε τις διαφορές. Έλεγε λοιπόν ότι στο σκύλο μας, αναγνωρίζουμε κάποια δικαιώματα των ζώων. Για παράδειγμα το δικαίωμα του να μην πονάει, που είναι βασικό δικαίωμα για τα ζώα. Πλην όμως την ίδια στιγμή θεωρούμε ότι έχουμε κάποια δικαιώματα πάνω του. Να αποφασίζουμε εμείς, εάν θα αναπαραχθεί, να είμαστε ιδιοκτήτες του και να αποφασίζουμε ακόμη και για την υγεία ή/και την ευθανασία του. Μπορούμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα με τους ανθρώπους; Όχι βέβαια. Γιατί οι άνθρωποι έχουν αυτό που λέμε ατομικά δικαιώματα. Δηλαδή, αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους, την οικογένεια τους και βεβαίως δεν μπορεί να αποφασίσει άλλος για τον θάνατο τους.

Για να σκεφτούμε όμως όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα ως ατομικά δικαιώματα υπήρχαν ανέκαθεν; O John Locke πατέρας του Φιλελευθερισμού, που διακήρυξε για πρώτη φορά ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον του έζησε μόλις τον 17ο αιώνα. Και μέχρι το 1861 στην Αμερική, κάποια υποτίθεται ανθρώπινα όντα ήταν ιδιοκτησία άλλων, αποφάσιζαν άλλοι, αν επιτρεπόταν να αναπαραχθούν και αποφάσιζαν κι άλλοι για την ευθανασία τους. Λέγονταν μαύροι σκλάβοι του Νότου.

Αλλά και πιο πριν να πάμε την εποχή του Φεουδαρχισμού θα δούμε νόμους που καθόριζαν με ποιους επιτρεπόταν να παντρευτεί ο δουλοπάροικος και ποιους όχι, ενώ ακόμη και σήμερα η στράτευση των ανθρώπων είναι υποχρεωτική και σε καιρό πολέμου αποφασίζει άλλος για την υγεία και την ευθανασία τους.

Εάν ακολουθήσουμε λοιπόν αυτή τη λογική, βλέπουμε ότι ο Στάινερ δεν έκανε και πολύ λάθος όταν είπε ότι η κατάκτηση της ατομικότητας στον άνθρωπο είναι πολύ πρόσφατη ιστορική κατάκτηση. Κι ότι για να φτάσουμε σε αυτήν απαιτείται κοινωνιολογικά να απαλλαγούμε από κάθε έθιμο, νομοθεσία ή υποχρέωση που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως αναλώσιμο ζωικό είδος, είτε αυτό είναι εργατικό δυναμικό, είτε αναλώσιμο είδος για τους πολέμους. Η πνευματική μας εξέλιξη δεν είναι μόνο ζήτημα ατομικής ψυχολογικής δουλειάς, αλλά και δράσης μέσα στον κόσμο, έτσι ώστε οι συνθήκες που απαγορεύουν στον άνθρωπο να αποφασίζει αυτός για το μέλλον του να περιθωριοποιηθούν.

Μόνο τότε μπορούμε να μιλάμε για πραγματικά ατομικοποιημένο άνθρωπο, που αποφασίζει με ελευθερία αλλά και ευθύνη για το μέλλον του.

O τύπος 5 του Εννεαγράμματος είναι ο Διανοούμενος, ο Στοχαστής. Μία ενέργεια που συνδέεται κάπως με τον τύπο της 5ης ακτίνας, δεν έχει όμως τόσο σχέση με τον μποέμ τύπο 5 της Αριθμολογίας. Ο τύπος 5 του Εννεαγράμματος είναι κατά βάθος συντηρητικός τύπος, που αναζητά να ερμηνεύει τα πράγματα αποκλειστικά με τη λογική του, αφήνοντας στην άκρη το συναίσθημα. Θεωρούν ότι αν είναι συναισθηματικοί, θα δείξουν αδυναμία. Απ την άλλη δείχνει να είναι συνήθως ιδιαίτερα ευφυείς σε σημείο που να νιώθουν ότι οι άλλοι δεν είναι αρκετά έξυπνοι και δεν τους καταλαβαίνουν. Έτσι αναπτύσσεται μία μοναξιά μέσα τους και αρχίζουν να προτιμούν την απομόνωση από το να επικοινωνούν με τους ανθρώπους. Για τους ανθρώπους αυτούς είναι σημαντικό να αποβάλλουν αισθήματα αγοραφοβίας που μπορεί να έχουν, την φοβία τους μπροστά στις ομάδες κι ότι αυτές μπορεί να τους απορροφήσουν και να τους αλλοτριώσουν, την τάση τους να χάνονται στον κόσμο των σκέψεων και της φαντασίας τους και να χάνουν έτσι την επαφή με το περιβάλλον, την τάση τους να λειτουργούν σοφιστικά στις συζητήσεις, θεωρώντας ότι έτσι βοηθούν τους άλλους να αφυπνιστούν, ενώ στην πραγματικότητα τους κάνουν να χάνουν την εσωτερική τους ηρεμία, την τάση τους να λειτουργούν ως εκκεντρικοί και απροσάρμοστοι, ενώ ενίοτε να γίνονται και κυνικοί και μισάνθρωποι, την τάση τους να παραμελούν τον εαυτό τους και την εμφάνιση τους, αλλά και την τάση τους να είναι αναποφασιστικοί μέχρι να είναι απολύτως σίγουροι και πολλά άλλα. Αστρολογικά εδώ θα μπορούσε να γίνει σύνδεση με άτομα που δεν έχουν Νερό στο χάρτη τους ή στους οίκους του Νερού έχουν Ζώδια του Αέρα με συνέπεια να προσπαθούν να εξορθολογίσουν διαρκώς το συναισθηματικό τους κόσμο, ο οποίος όμως δυστυχώς από τη φύση του δεν προσεγγίζεται με τον ορθό λόγο.

Ο τύπος 4 του Εννεαγραμματος αποκαλείται συχνά ο Καλλιτεχνης η ο Ευαίσθητος. Ειναι το καλλιτεχνικό άτομο που ειναι παραδοσιακά κλεισμένο στον εαυτό του. Σαν αίσθηση ταιριάζει αρκετά στον καλλιτεχνικο τύπο της 4ης ακτίνας, οχι τόσο ομως στον τύπο 4 της Αριθμολογίας ο οποίος θεωρείται πιο πολυ άνθρωπος που αναζητά τη ρουτινα και την τάξη. Προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτος ο τύπος είναι η υπερβολικη εσωστρεφεια, η ανακύκλωση των συναισθημάτων του, η τάση αυτοπεριφρονησης η αυτολυπησης, η μειωμένη αυτοεκτιμηση κι οι αναστολές, η τάση να αναγω την ευαισθησία μου σε λογο να με προσέχουν ιδιαίτερα οι άλλοι. Αστρολογικά θα έλεγα οτι ατομα με επιβαρυμενους οίκους του νερού η Σεληνη σε δύσκολα ζωδια και με βαριές όψεις (Κρόνος, Ποσειδωνας, Πλουτωνας) θα ήταν πιο επιρρεπή να ανήκουν σε αυτον τον τύπο.

Ο τύπος 3 του Εννεαγράμματος είναι αρκετά ενδιαφέρων καθώς θεωρείται ο τύπος του επιτυχημένου. Μοιάζει αρκετά στον οργανωτικό τύπο της 3ης ακτίνας, απέχει όμως αρκετά από τον τύπο 3 της Αριθμολογίας που είναι πιο καλλιτεχνικός και δημιουργικός. Ο τύπος 3 έχει πάντα το άγχος της αναγνώρισης της επιτυχίας του και για να το πετύχει αυτό είναι απόλυτα ρεαλιστής και τεχνίτης του εφικτού.  Όταν το εφικτό τους μετατρέπει σε «πωλητές» όμως η λογική του «τι αρέσει στον κόσμο» ή «τι θέλει ο πελάτης» σύντομα οδηγεί στην αλλοτρίωση καθώς προοδευτικά κάνει όλο και περισσότερα για να αρέσει στο κοινό του. Όταν δε, όλοι οι ρόλοι αποτύχουν απέναντι στην άρνηση του πελάτη «να αγοράσει» τότε αποκαλύπτεται μια εχθρότητα απρόσμενη «Άστον δεν ξέρει τι θέλει, ο άσχετος, που θα μου πει εμένα.» Ο τύπος 3 αποδεικνύεται ιδιαίτερα ανταγωνιστικός επίσης με στόχο να φθείρει όσους θα μπορούσαν να του κλέψουν τις διακρίσεις. Αλλες δυσκολίες που έχει είναι:

– Να παραδεχτεί ότι φοβάται την απόρριψη
– Ότι φοβάται το ρεζιλεμα σε περίπτωση αποτυχίας ή απόρριψης
– Ότι ζηλεύει και φθονεί τους αλλους
– Ότι δε διστάζει να τους σαμποτάρει
– Ότι θυσιάζει την ακεραιότητα του για χάρη της αναγνώρισης
– Ότι αλλοτριωνεται για χάρη της αναγνώρισης
– Ότι δείχνει υπερόπτης και αφ’ υψηλού
– Ότι θέλει συνεχώς να εντυπωσιάζει

και πολλά  άλλα…

Είναι σαφές ότι οι περισσότεροι όσοι ασχολήθηκαν με την εσωτερική αστρολογία έχουν στο μυαλό τους το μοντέλο της αστρολογίας του Θιβετανού και της Αλίκης Μπέιλη. Ωστόσο είναι ενδιαφέρον να δούμε ότι στις αρχές του αιώνα υπήρχε κι ένα άλλο πρότυπο, πιο παραδοσιακά δυτικό, που αναδεικνύεται, αν συνθέσουμε μεταξύ τους απόψεις γνωστών διανοητών της εποχής. Στο μοντέλο της εσωτερικής αστρολογίας του Άλαν Λήο ο λεγόμενος ανώτερος εαυτός είναι τρισυπόστατος, με την 1η διάσταση του, την 1η ακτίνα να αντιστοιχεί στον Ουρανό, τη 2η στον Ερμή και την 3η στην Αφροδίτη. Όχι τυχαία το μοντέλο αυτό μοιάζει πολύ με το ανώτερο τρίγωνο του Δέντρου της Ζωής και τις αστρολογικές αντιστοιχίες των τριών πρώτων καρτών της Ταρώ που αποδίδονται στις πρώτες ατραπούς του Δέντρου. Ο Τρελός Ουρανός, ο Μάγος Ερμής και η Αυτοκράτειρα Αφροδίτη. Η αντιστοιχία μπορεί να συνεχιστεί με τον Κρόνο Αυτοκράτορα και τη Σελήνη στον Πάπα, αλλά καπου εκεί φαίνεται ότι σταματά η συμφωνία και οι Καμπαλιστές της Ντιόν Φόρτσιουν ξεκινούν να μετρούν το ζωδιακό από τον Αυτοκράτορα και κάτω.
Αλλά και με τον Ρούντολφ Στάινερ να συγκρίνουμε το μοντέλο, βλέπουμε ότι ο Στάινερ, απέδιδε τρεις εκπορεύσεις στο ανώτερο Εγώ, την βουλητική ψυχή, την διανοητική ψυχή και την αισθαντική ψυχή, που είναι ακριβώς οι διαστάσεις που αντιστοιχούν σε Ουρανό, Ερμή και Αφροδίτη. Μάλιστα αν αντικατοπτρίσουμε τις τρεις αυτές ανώτερες διαστάσεις στα πεδία της προσωπικότητας, θα δούμε τη Βουλητική Ψυχή να συνδέεται με το Φυσικό Σώμα, την Διανοητική Ψυχή να συνδέεται με το Αιθερικό Πεδίο και τον Ερμή και την Αισθαντική Ψυχή να συνδέεται με το Αστρικό Πεδίο και την Αφροδίτη. Στις δύο από τις τρεις αντιστοιχίες δηλαδή επανέρχονται ο Ερμής και η Αφροδίτη.
Τι θα μπορούσαμε να πούμε άραγε γι’ αυτές τις αντιστοιχίες από πλευράς της σύγχρονης ψυχολογίας; Αν θεωρήσουμε την Κοινωνική Ψυχολογία ως τη διάσταση που μελετάει περισσότερο την ομαδική ψυχή του ανθρώπου, η Ανθρωπιστική Ψυχολογία από την άλλη είναι αυτή που μάλλον προσπαθεί να μελετήσει περισσότερο την εξατομικευμένη πλευρά του και μέσω αυτής να τον συνδέσει περισσότερο με τη μοναδικότητα του. Θα μπορούσαμε να πούμε με τον Ανώτερο Εαυτό του. Πώς το προσπαθεί αυτό; Υπάρχουν διάφοροι τρόποι μας λέει η Ανθρωπιστική Ψυχολογία που ένας άνθρωπος νιώθει ότι διαφοροποιείται και είναι μοναδικός. Ένας τρόπος είναι οι μοναδικές εμπειρίες που μπορεί να έχει βιώσει στη ζωή του. Κι αυτές θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνδέονται με τους πλανήτες Ουρανό, Ερμή και Αφροδίτη, καθώς η διάσταση της εμπειρίας έχει πάντα ένα χαρακτήρα α) του να ξεχωρίζουμε β) του να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε την εμπειρία όσον αφορά το νόημα της και γ) να τη βιώνουμε αισθαντικά και αξιολογώντας την αισθητική της αξία.
Σημειώστε ότι στην διάσταση της βίωσης της ανθρώπινης μοναδικότητας δεν υπάρχει η έννοια της χρησιμότητας. Οποτεδήποτε κάνουμε κάτι επειδή είναι χρήσιμο, επειδή πρέπει, πέφτουμε στο επίπεδο της ομαδικής ψυχής. Η επαφή με τον ανώτερο εαυτό, απαιτεί να κάνουμε κάτι επειδή α) είναι μέρος του εαυτού μας και δεν μπορούμε να φανταστούμε τον εαυτό μας να μην το κάνει, τόσο μέρος της ταυτότητας μας μπορεί να θεωρηθεί, β) έχει νόημα και είναι ηθικά ορθό και γ) είναι όμορφο και αξιόλογο να το κάνουμε. Πουθενά δεν υπάρχει η έννοια του χρήσιμου (Κρόνος) το οποίο το πράττουμε, μόνο όσο δεν έχουμε αποκτήσει επαφή με κάποια από τις τρεις διαστάσεις του ανώτερου εαυτού μας. Γιατί όπως λέει και ο Λήο ο Κρόνος είναι ένα περίβλημα που προστατεύει τον ανώτερο εαυτό, μέχρι να φτάσει η ώρα να συνδεθούμε μαζί του.

Ο Τύπος 1 ονομάζεται Αναμορφωτής ή Ιδεαλιστής. Πράγμα λογικό σε κάποιο βαθμό αφού συνειρμικά το 1 συνδέεται με κάθε νέα αρχή και άρα με κάθε τι νέο και πρωτοποριακό ή ακόμη και με την αρχική σύλληψη μιας ιδέας. Αν και έχει συνάφεια με τον τύπο 1 της Αριθμολογίας ο Ιδεαλιστής του Εννεαγραμματος δεν δίνει τόσο έμφαση στην αυτάρκεια και την αυτοεπιβεβαιωση όσο ο τύπος 1 της Αριθμολογίας. Πιο πολύ είναι ο τύπος που συλλαμβάνει φιλοσοφικά το Ορθόν και επιμένει σε επίπεδο αρχών στην υλοποίηση του ακόμη κι αν δυσαρεστεί τους άλλους. Άρα πιο πολύ θα λέγαμε είναι ο ασυμβιβαστος. Μοιάζει και με τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά της 1ης ακτίνας καθώς επιζητά να αλλάξει τον κόσμο έστω κι αν αυτό είναι επίπονο. Θα πρέπει να προσέξουμε εδώ ότι ο τύπος αυτός αν και ορθολογιστής δεν είναι αυτό που λέμε ρεαλιστής. Συχνά στην καθομιλουμένη όταν λέμε λογική εννοούμε τον ρεαλισμό αλλά δεν είναι το ίδιο. Πχ είναι λογικό να περιμένουμε ότι σε μια καταστροφή όλοι θα κάνουν τη δουλειά τους αλλά στην Ελλάδα αυτό δεν είναι ρεαλιστικό. Η λογική επιζητεί το ορθολογικά σωστό ενώ ο ρεαλισμός το εφικτό. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα (ρεαλιστής τύπος είναι όπως θα δούμε πιο κάτω ο τύπος 3). Το θετικό με το Εννεαγραμμα είναι ότι δε βασίζεται σε έτοιμες συνταγές τύπου αθροισε την ημερομηνία σου να δεις τι νούμερο βγάζει ή δες τον αστρολογικό σου χάρτη να δεις τι τύπος είσαι. Έτσι δεν επιτρέπει κάποιος μηχανιστικά να ταυτιστεί με κάποιον τύπο. Μπορεί να πάρει ενδείξεις απ τον αστρολογικό χάρτη του βέβαια αλλά στην ουσία μόνο αυτογνωσιακα μπορεί να συνειδητοποιήσει ποιος είναι ο βασικός του τύπος