ΒΑΣΙΛΗΣ Δ. ΠΑΠΑΔΟΛΙΑΣ

Πολύ καιρό πριν ο Αριστοτέλης μας έδειξε γιατί το Καλό δεν είναι το αντίθετο του Κακού, αλλά η Ισορροπία μεταξύ δύο άκρων.
Η ιδέα ότι το Θάρρος είναι το αντίθετο της Δειλίας είναι λάθος. Γιατί υπάρχει και το να είναι κανείς Ριψοκίνδυνος.
Μεταξύ του υπερβολικού Θάρρους (Θράσος) και του πολύ λίγου Θάρρους (Δειλία) υπάρχει κι ο χρυσός κανόνας του Μέτρου, το Κουράγιο.
Μεταξύ της Απληστίας (μαζεύω όλο και πιο πολλά λεφτά) και της Ασωτίας (ξοδεύω όλο και πιο πολλά λεφτά) υπάρχει και η σωστή σχέση με το Χρήμα. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για όλες τις Αρετές.
Το Καλό βρίσκεται πάντα μεταξύ του Πάρα Πολύ και του Πολύ Λίγο.
Είναι η σωστή ποσότητα που αποφασίζει, εάν μία ουσία είναι δηλητήριο ή ίαμα.
Σε ελεύθερη μετάφραση από ομιλίες του Rudolf Steiner

Οκτάντας και επιπεδοσφαιρα του 16ου αιώνα. Απο το μουσείο του Γαζη-Χουσρεφ-Μπευ στο Σεράγεβο. Χρησιμοποιούνταν απο τους σπουδαστές της ομώνυμης σχολής του εν λόγω πάσα και ευεργέτη της πολης κατα τον 16ο αιωνα. Δεξια μια σύγχρονη επιπεδοσφαιρα για την παρατήρηση των αστερισμών. Προσφέρεται για σύγκριση.

Εντυπωσιάζομαι αφάνταστα από τη συνθετική δύναμη της εποχής μας. Όπως και παλιά στα ελληνιστικά χρόνια, θεοί και απόστολοι ανακατεύονται και δημιουργούν συνθέσεις. Οι σύγχρονοι θεοί της εποχής μας έχουν άλλα ονόματα. Άλλοι τους αποκαλούν Αδελφότητες (Λευκή και Μαύρη), άλλοι Έψιλον, άλλοι, Εξωγήινους. Απόλλωνας και Αρχάγγελος Μιχαήλ στην ίδια ομάδα, χέρι χέρι με το Βούδδα και τον Κρίσνα. Όπως παλιά, άλλοτε στην αρχαία Ελλάδα οι θεοί των διαφόρων πόλεων συνενώθηκαν στο δωδεκάθεο έτσι και σήμερα διαμορφώνουμε το νέο Πάνθεον των θεών μας. Και όπως τότε κάθε Θεός εμφανιζόταν με διάφορα ονόματα και εκδηλώσεις, σήμερα οι Θεοί έχουν διάφορες μετενσαρκώσεις. Προσωποποιημένες μορφές που για πολλούς είναι χρήσιμες όπως οι εικόνες της Εκκλησίας γιατί τους δημιουργούν αισθήματα αγάπης και συμπόνοιας, για άλλους όμως αναρωτιέμαι μήπως απλά είναι μία άλλη μορφή «αγίων» που αντικαθιστούν τους παλιότερους. Προσωπικά δεν θέλησα να προσωποιήσω ποτέ τις ιδέες και νομίζω γι’ αυτό το λόγο, είναι καλύτερο να λατρεύουμε ιδέες και αξίες, παρά εικόνες. Το μέλλον όμως θα δείξει, αν κι εγώ και άλλοι θα ανήκουμε στους σύγχρονους εικονολάτρες ή εικονοκλάστες…

Κι εδώ με το μηχανισμό του Facebook πόση δύναμη αποκτά η εικόνα που προωθείται ψηλά ψηλά στις ενημερώσεις μας…

Βλέπω για παράδειγμα τη μορφή του Σέραπι. Μορφή συνθετική από μόνη της, μίξη του Ασκληπιού (θεοποιημένου ήρωα) και του Όσιρι αλλά και με επιδράσεις από άλλους Θεούς, ο Σέραπις εμφανίζεται σήμερα ως Δάσκαλος που αναφέρεται μάλιστα και σύνδεση του με τα Σεραφείμ των Εβραίων. Αλλού πάλι βλέπω στη σύνθεση των δασκάλων ακόμη και τη Μητέρα Τερέζα (!), ενώ αλλού άλλοι Δάσκαλοι εμφανίζονται ως Space Commanders. Πόσο εύκολο είναι να δείξουμε τελικά σωστές αστρικές ιδιότητες αλλά να υποπέσουμε σε μεγάλες νοητικές πλάνες !!

Κι αν τελικά το στοίχημα για τις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου είναι ακόμη στο αστρικό πεδίο, εμείς εδώ οι δυτικοί που έχουμε επιτέλους ξεφύγει από τη λατρεία του αίματος και τους κατώτερους «θεούς» που τραβάει, πλέον έχουμε να διαχειριστούμε την ελευθερία της σκέψης. Πόσο εύκολα γίνεται κι αυτή αντικείμενο σπατάλης. Και τα ίδια ελαττώματα που βλέπουμε και στο φυσικό ή το αστρικό πεδίο τα βλέπουμε κι εδώ…

1. Οκνηρία (να ψάξεις αν γι αυτό που διαβάζεις έχει υπάρχουν άλλες απόψεις, ευκολία να αποδεχόμαστε ότι πέφτει στα χέρια μας)
2. Αλαζονεία (αυτό που λέω εγώ είναι το σωστό)
3. Λαιμαργεία (κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη πληροφορία)
4. Λαγνεία (πόσο μ’ αρέσει να ακούω τον εαυτό μου, τι ωραία τα λέει)
5. Απληστία (ενσωμάτωση των πάντων, συγκρητισμός όλων, που τον βαφτίζουμε σύνθεση)
6. Οργή (της μόδας τα τελευταία χρόνια με τους «θυμωμένους» εθνικιστές και άλλες παρόμοιες ομάδες, τον καταγγελτικό λόγο, τα περί «προδοσίας» που βλέπουμε παντού. Αν σκότωναν τα λόγια, οι μισοί μ’ αυτά που έχουμε πει εδώ στο Facebook θα είμασταν δολοφόνοι.
7. Ζηλοφθονία (γιατί δεν το σκέφτηκα εγώ αυτό που έγραψε ο άλλος στον Τοίχο του; Κοίτα πόσα like πήρε;)

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό που ξεκινήσαμε βασισμένοι στην εργασία του Ροντνεϊ Κολλίν μαθητή του Ουσπένσκι για την μετά θάνατον ζωή αξίζει να δούμε τώρα τι είναι αυτή η περίφημη Κρίση που συμβαίνει όταν παρέλθει ο κύκλος της αντίστροφης θέασης της ζωής μας (όπως είπαμε σε προηγούμενη ανάρτηση ο χρόνος δουλεύει εδώ αντίστροφα) κι ενώ οι περισσότεροι από μας φοβούμενοι την απώλεια του εαυτού μας αρνούμαστε να αφήσουμε το σώμα μας να ρευστοποιηθεί στην αστρική του ύλη και δαπανούμε όλη μας τη βούληση να κρατήσουμε τη μορφή του παρόμοια με όπως θυμόμαστε τον εαυτό μας στη γήινη περίοδο.

Κάπου εκεί λοιπόν έρχεται η ώρα της Κρίσης. Εκεί κλείνει ο χρόνος παραμονής μας στο αστρικό πεδίο και για μια στιγμή παγώνουν όλα. Για μια στιγμή η ζωή μας με τη Χρονική φορά που τη ζήσαμε κι η ζωή μας με την ανάποδη χρονική σειρά που την αναπολήσαμε στο αστρικό πεδίο ενώνονται σε ένα. Σε μια στιγμή βλέπουμε τη ζωή μας κι απ την καλή κι απ την ανάποδη και αίτια κι αποτελέσματα ενώνονται σε ένα. Τότε λοιπόν προκύπτει το ερώτημα: Θα δεχτούμε την καταφανή πλέον ετυμηγορία των αιτίων κι αποτελεσμάτων ή γαντζωμένοι στην άποψη μας θα αρνηθούμε να αλλάξουμε;

Αν δεχτούμε την ετυμηγορία φεύγουμε ευθύς αμέσως για την επόμενη ενσάρκωση χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, για να μπορέσουμε να αλλάξουμε – διορθώσουμε ότι κάναμε λάθος. Αν όμως μείνουμε πεισματικά προσκολλημένοι στη δική μας άποψη το Σύμπαν αναγκάζεται να μας υποβιβάσει σε βαθμίδα. Λέει αφού έχεις κρυσταλλοιποιημένες απόψεις που δεν αλλάζουν θα πρέπει να αντιμετωπίσεις πιο σκληρές φυσικές δυνάμεις για να διαβρωθεί η αντίσταση σου. Κι επειδή αυτή η διάβρωση παίρνει καιρό αποσύρεσαι από τις ανθρώπινες ενσαρκώσεις για κάποιο διάστημα κι αφού θες να είσαι σκληρός σα βράχος στις απόψεις σου επιστρέφεις στο φυσικό κόσμο ως … Βράχος.

Στην ουσία μας λέει δηλαδή ο Κολλίν ότι η περίφημη Κόλαση δεν είναι παρά η πτώση στα Τάρταρα ή τον Κάτω Κόσμο δηλαδή τον κόσμο των ορυκτών. Εκεί ως άλλοι Σίσυφοι παραμένουμε χίλια χρόνια μέχρι να διαβρωθεί η κρυσταλλοποίηση μας και να μας επιτρέπει άλλη μια ανθρώπινη ενσάρκωση. Γινόμαστε βραχάκι στη θάλασσα που το τρώει σιγά σιγά ο άνεμος και το κύμα.

Η προσέγγιση αυτή βέβαια διαφέρει παρασάγγας από την πλατωνική και τη θεοσοφική που θεωρούν ότι τα χίλια χρόνια τα περνούμε σε ανώτερα πεδία μέχρι να επανενσαρκωθούμε κι όχι στην κόλαση των βράχων. Να όμως που υπάρχει και μια άλλη οπτική γωνία στο θέμα που αντιστρέφει τις χρονικές αναλογίες και λέει ότι η ζωή στους ανώτερους κόσμους είναι πιο σύντομη με τα μέτρα τα γήινα αλλά ο χρόνος εκεί κινείται πολύ πιο γρήγορα.

Εκτός από τους ανεπίδεκτους μαθήσεως τώρα και απ αυτούς που γυρνούν ευθύς αμέσως πίσω στην ενσάρκωση υπάρχουν και κάποιοι άλλοι λίγοι που στο αστρικό πεδίο άφησαν τον εαυτό τους να ρευστοποιηθεί και να εισπράξει εμπειρίες και δεν προσπάθησαν να επιμείνουν στο Εγώ τους.

Αυτοί οι λίγοι λοιπόν τους δίνεται η δυνατότητα να προβιβαστούν σ’ έναν επόμενο κόσμο, τον πνευματικό. Και τι θα κάνουν εκεί;

Αυτό είναι θέμα μιας επόμενης ανάρτησης.

Ένα πράγμα που κάνει εντύπωση αυτή την εποχή είναι η πλειάδα κοσμογονικών θεωριών που μας μπλέκουν με εξωγήινους και γενετικές μεταλλάξεις. Η απορία μου ειναι: Είναι τυχαίο που όλες αυτές οι θεωρίες εμφανίστηκαν μόνο τα τελευταία χρόνια που αναπτύχθηκε η γενετική και τα διαστημικά ταξίδια; Ή μήπως πρόκειται για άλλη μία περίπτωση ανθρωπομορφισμου, που ο άνθρωπος ξαναγράφει την ιστορία του με βάση τις τρέχουσες τεχνολογίες;

Και το λέω αυτό γιατί κι η Εσωτερική Φιλοσοφία παρόμοια χτίστηκε. Τηλεπάθεια, μεντιουμισμος, μαζική επίδραση, προπαγάνδα, επιστήμη των εν-τυπώσεων, όνειρα, ασυνείδητο, όλα ξεκίνησαν κατά βάθος από τις ανακαλύψεις του Μεσμερ για τον υπνωτισμό. Έτσι το trend του 19ου αιώνα ήταν να ασχολείσαι με τον επηρεασμό του μυαλού σε  συνδυασμό με τη θεωρία του Ηλεκτρομαγνητισμού του Maxwell και να ανάγεις τα πάντα σε πεδία.

Η Αστρολογία δεν έμεινε ανεπηρέαστη απ αυτά βέβαια. Το 19ο αιώνα η επίδραση της σχετίστηκε με το Αστρικό Πεδίο, τον 20ο με την Ψυχολογία και τον 21ο με την Κβαντομηχανική και τη Γενετική. Υπάρχει δηλαδή μια τάση σε όλους μας να προσπαθούμε να αγκιστρωσουμε τη Μεταφυσική κάπως στην Επιστήμη. Όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε.

Το θέμα ειναι πάντως ότι αν θέλουμε να είμαστε αληθινά πυθαγόρειοι, θα πρέπει να βλέπουμε τη Φιλοσοφία, τη Μεταφυσική και την Ιστορία πάντα μέσα στο πολιτιστικό και τεχνολογικό περιβάλλον που τα γεννά. Πιο συχνό είναι φαίνεται να ξανα-γεννά ο άνθρωπος τους Θεούς του καθ΄ εικόνα δική του και καθ’ ομοίωση παρά το αντίστροφο.

Αυτο δε μειώνει την αξία των ανακαλύψεων του ανθρώπινου πνεύματος βέβαια. Αρκεί να μελετάται στην ουσία του κι οχι στην εκάστοτε φαινομενικότητα του. Και ουσία του είναι μία: Η προσπάθεια του ανθρώπου να εξηγήσει τον κόσμο και να του δώσει κάποιου είδους Νόημα.

Αν και υποσχεθήκαμε να μιλήσουμε για την ώρα της Κρίσης στο Αστρικό Πεδίο, ειναι ισως προτιμότερο να καθυστερήσουμε λιγο αυτη την αναφορά και να αναπτύξουμε λιγο ακομα το περιβάλλον στο Αστρικό Πεδίο που προηγείται της Κρίσης, δηλαδή στην ουσία το Καθαρτήριο.

Ένας ωραίος τρόπος να προσεγγίσουμε αυτο το θέμα ειναι να δουμε πως λειτουργεί ο Χώρος στο αστρικό πεδίο. Γιατι απο οτι φαίνεται έχει κι αυτος ενδιαφέρουσες ιδιότητες όπως κι ο Χρόνος που αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτηση.
Οδηγό μας θα έχουμε και πάλι τον Ρόντνεϊ Κολλιν αλλα όπως θα δουμε σε αρκετά σημεία αυτος θα επιβεβαιώνεται και από άλλους.

Μας λέει λοιπόν ο Ρόντνεϊ Κολλιν οτι για το συνηθισμένο άνθρωπο υπάρχει ενα προβλημα με το Χώρο στο αστρικό πεδίο. Και το πρόβλημα ειναι οτι στην ουσία ο Χώρος δεν υπάρχει.
Κι οταν λέμε δεν υπάρχει εννοούμε οτι δεν ειναι αντικειμενικά καθορισμένος και ανεξάρτητος απο μας. Στο χωρο των τριών διαστάσεων οταν βάλω μια καρέκλα σε μια θέση, δεν αλλάζει θέση, ουτε μέγεθος, εξαϋλώνεται ξαφνικά, ουτε αλλάζει σχήμα. Ξερω οτι η καρέκλα ειναι εκεί ακούνητη και θα καταλαμβάνει τον ίδιο χωρο στο δωμάτιο κι αν φυγω και ξαναγυρίσω (προσοχή για το βρέφος αυτο δεν ειναι δεδομένο το μαθαίνει με παιχνίδια όπως το «τζααα»)

Στο αστρικό πεδίο ομως η καρέκλα δεν ειναι καθόλου σταθερή σε σχήμα. Ειναι σα να ειναι απο λάσπη και μόλις τη βάλω στη θέση της μετά απο λιγο αρχίζει και μου λιώνει.
Για να διατηρήσω το σχήμα της καρέκλας θα πρέπει να καταβάλλω προσπάθεια και να ασκήσω τη βούληση μου. Και ναι, εδω γίνεται αυτο δηλαδή επηρεάζω το σχήμα της καρέκλας με τη θέλησή μου.
Τι θα γινόταν ομως αν άφηνα την καρέκλα να καταρρεύσει; Αν άφηνα την ύλη της να καταρρεύσει; Αν το έκανα αυτο, θα μου αποκαλυπτόταν ένας κόσμος πισω απο το κόσμο, όπως στον Νηο στο Ματριξ που άρχισε να βλέπει τα bits and bytes πισω απ τις μορφές των πραγμάτων.

Στην ουσία θα έβλεπα οτι ο αστρικός κόσμος δεν ειναι οριοθετημένος σε συγκεκριμένο χωρο αλλα διατρέχει την ύλη του τρισδιάστατου κόσμου. Το κορμί μου μπορει το μισό να ειναι στο ενα δωμάτιο και το αλλο μισό στο αλλο σαν οι τοίχοι να μην υπάρχουν σαν ο υλικος κοσμος να ειναι επίπεδος και να μην ορθώνονται τοίχοι.

Για σκεφτείτε ομως έναν άνθρωπο που μόλις ήρθε απο τον υλικό κόσμο και έχει συνηθίσει στο να έχουν τα αντικείμενα αντικειμενικη μορφή. Αυτος αν διαπιστώσει οτι το σωμα του ειναι μισό περασμένο μες το τοίχο, οτι μπορει να ξεχειλώσει το χέρι του να φτάσει στη γωνία του δωματιου ενώ ο ίδιος κάθεται στην καρέκλα, οτι μπορει να διαπεράσει εμπόδια που στον υλικό κόσμο δε θα μπορούσε ειναι πιθανόν να πάθει ενα πανικό; Γιατι αυτο; Γιατι αν αφεθεί να του συμβεί αυτο φοβάται οτι θα του ξεφύγει το σωμα του. Οτι καθώς τεντώνεται θα μείνει κανένα κομμάτι του πισω απ τη γωνια, οτι αν περάσει μεσα απ τον τοίχο θα σφηνωσει εκεί η κάτι αλλο. Η ακόμη χειρότερα οτι αν η πυκνότητα του μειωθεί παρα πολυ θα εξαυλωθει και θα πάψει να υπάρχει.

Η συνείδηση του η υλική δεν τον αφήνει δηλαδή να σκεφτεί οτι μπορει να υπάρχει ύπαρξη χωρίς σωμα.

Καθώς φοβάται λοιπον την αποσύνθεση του καταβάλλει τεράστια προσπάθεια με όλη του τη βούληση να κρατήσει το κορμί του οριοθετημένο, τα αντικείμενα που ήξερε στη μορφή που είχαν και στον υλικό κόσμο κοκ.
Αναλωνει όλη του την ενέργεια να φτιάξει μια φούσκα που όλα θα ειναι όπως τ άφησε κι όπως τα θυμάται στη γη. Και μπορεί βεβαίως να μείνει πολλα χρονια έτσι μέχρι να έρθει η ώρα της Κρίσης.

Αν ειναι λιγο πιο ανοικτός στις δυνατότητες του αστρικού πεδίου ομως θα αφήσει πισω του την ανάγκη να έχει καθορισμένη μορφή και θ αρχισει να μετακινείται σαν ρευστή μορφή μεσα στο αστρικό πεδίο χωρις να δαπανά όλη του τη βούληση στο να κρατήσει σταθερή τη μορφή του. Αντίθετα με το ρευστό του σωμα θα δοκιμαζει να ενωθεί με άλλες υπάρξεις για να μοιραστεί την ουσία τους και μαζί μ αυτήν την εμπειρία τους. Θα μπαίνει στα σώματα τους για να έχει την εμπειρία (να πως γίνεται η κατάληψη απ τα πνεύματα) η θα περνάει μεσα απο διαφορετικές πυκνότητες ύλης και θα γελάει με το αποτέλεσμα που θα έχει η διαφορετική πυκνότητα πανω του που θα το νιώθει κάπως σαν γαργάλημα.

Αν καταφέρει να ζήσει έτσι θα καταλάβει οτι ειναι περιττή η περιχαράκωση γύρω απο το Εγω του Σώματος κι οτι ειναι πολυ πιο ενδιαφέρουσα η ένωση με άλλες μορφές για χάριν της εμπειρίας. Δε θα λέει όπως στον υλικό κόσμο κάτσε να σε γνωρισω για να ενωθω μαζι σου, αλλα θα λέει κάτσε να ενωθω μαζι σου για να σε γνωρίσω.

Η νοοτροπία αυτη όπως καταλαβαίνετε εχει και σημαντικό όφελος για τη συνειδηση γιατι απεμπλεκεται απ τα κολλήματα του Εγω απ τα δικο μου και δικό σου και όλα τα συναφή. Αυτο που έχει σημασία ειναι η εμπειρία κι αυτή αυξάνεται όσο περισσότερο ενωνομαστε με τους άλλους άρα η ομαδική ζωή ειναι απείρως πιο ενδιαφέρουσα απο την μοναχικη.

Κάπου εδω κολλάει και η αποψη του Σταινερ που είχαμε δει παλιοτερα οτι στον αστρικό κόσμο ο εγωιστής δεν μπορεί να δει τις άλλες οντότητες αλλα κλείνεται στον κόσμο του. Ενώ αυτος που χει μάθει να μοιράζεται, μοιράζεται και πιο εύκολα και το ίδιο το υλικό του κορμιού του.

Υπάρχουν ομως μας λέει ο Κολλιν κι αυτοί που ειναι ανεπίδεκτοι μαθησεως. Και μένουν προσκολημμενοι πιστα στις μορφές του υλικού κόσμου. Τι γίνεται μ αυτού; Θα το δουμε στην επόμενη ανάρτηση που θα χει το θέμα της Κρίσης.

Αξίζει να ψάξετε τι έλεγε ο Παράκελσος για την ιδιότητα των ανθρώπων με παθητικό ωροσκόπο, να εισπράττουν στην ουσία πλήθος εντυπώσεων απέξω και να το αποθηκεύουν ως απόθεμα ιδεών και ιδεομορφών. Είναι στην ουσία τα άτομα που έχουμε μάθει να λέμε ότι έχουν πλούσια φαντασία, αλλά στην πραγματικοτητα αυτό που έχουν είναι ένας ανοικτός σε εντυπώσεις Ωροσκόπος.

Ο Ωροσκόπος αυτός λειτουργεί ως μια βαλβίδα εισερχομένων εντυπώσεων, που αφήνει να περάσουν περισσότερα από όσα έχει τα εφόδια να διαχειριστεί ο άνθρωπος. Αποτέλεσμα οι εντυπώσεις αυτές να μένουν στο θάλαμο εισερχομένων ανεκμεταλλευτες μέχρι άλλα άτομα να ελκυστουν από το διεγερμένο αυτό ωροσκόπο και να χρησιμοποιησουν συναστριακες όψεις των δικών τους πλανητών προς αυτόν, για να υφαρπαξουν την πληροφορία – ενέργεια.

Με αυτήν θα τροφοδοτήσουν τους δικούς τους πλανήτες. Κι αν είναι κάπως δίκαιοι ίσως σε αντάλλαγμα δώσουν και μια βοήθεια στον σύντροφο τους να διαχειριστεί λίγο καλύτερα τον κατακλυσμό εντυπώσεων που τον διατρέχει. Αν όχι, θα χαιδεψουν λίγο αστρικά τις ενεργειακές τους μπαταρίες και θα δώσουν ραντεβού για την άλλη εβδομάδα.

Η Αστρολογία αποτέλεσε αντικείμενο πολλών μελετητών στην πάροδο των αιώνων. Πολλοί επιστήμονες προσπάθησαν να υποστηρίξουν ή να αντικρούσουν την εγκυρότητά της ή να εξηγήσουν τη λειτουργία της.

Μεταξύ αυτών των επιστημόνων συγκαταλέγεται και ο γνωστός ψυχολόγος και ψυχαναλυτής, Καρλ Γιουνγκ, εισηγητής εννοιών όπως το Συλλογικό Ασυνείδητο, ο Άνιμους και η Άνιμα, η Σκιά και η Περσόνα, εννοιών που είχαν σκοπό να εξηγήσουν αναλυτικότερα τη λειτουργία του ανθρώπινου ψυχισμού και των ψυχικών διεργασιών.

Ο Καρλ Γιουνγκ ασχολήθηκε με την αστρολογία στο επίπεδο της λειτουργίας των αρχετύπων. Ισχυρίστηκε ότι η αστρολογία είναι μία γλώσσα συμβόλων, που δείχνει μέσα από την επιβίωσή της ανά τους αιώνες ότι διαθέτει αρκετά εφόδια για να εξηγήσει τον τρόπο που λειτουργεί ο ανθρώπινος ψυχισμός καθώς και να προβλέψει ως ένα βαθμό την πιθανή συμπεριφορά μίας συγκεκριμένης προσωπικότητας.

Ο Καρλ Γιουνγκ εξέτασε λεπτομερειακά το υλικό που αναφέρεται στα σύμβολα και τις ιδιότητες των αστρολογικών συμβόλων και κατέληξε ότι αυτά δεν είναι παρά σύμβολα αρχετύπων, παγιωμένων δηλαδή αντιδράσεων και συμπεριφορών που κληρονομούνται από γενιά σε γενικά όπως και τα γονίδια και μεταφέρονται από πατέρα σε γιο κι από μάνα σε κόρη μέσα από το συλλογικό ασυνείδητο.

Τα αρχέτυπα δεν είναι παρά προσχηματισμένες λειτουργίες που λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο όπως τα ένστικτα. Δεν είναι τόσο λειτουργίες αυτές καθαυτές όσο «περπατημένες» διαδρομές της δράσης του ανθρώπου, που ως τέτοιες έχει διαπιστωθεί ότι τις αποθηκεύει ο άνθρωπος και τις χρησιμοποιεί στη συνέχεια εν είδει αυτοματισμών για τις ψυχικές και νοητικές του λειτουργίες.

Τα αρχέτυπα είναι προϋπάρχουσες διαδρομές, αλλά κανείς δε μας εγγυάται ότι θα τις ακολουθήσουμε ποτέ. Υπάρχουν μέσα μας σα δυναμικό, αλλά το ποια μονοπάτια θα περπατήσει κανείς είναι θέμα που δεν το γνωρίζει- κι υπάρχουν πάρα πολλά μονοπάτια την ύπαρξη των οποίων δε γνωρίζει καν ο άνθρωπος. Φανταστείτε ότι γεννιέται κανείς σε μία χώρα με απέραντα μονοπάτια. Πόσα από αυτά θα περπατήσει όμως ποτέ στη ζωή του και πόσα θα γνωρίσει; Με την πάροδο του χρόνου και μέσα από τις εμπειρίες του ο άνθρωπος είναι δυνατό να ενεργοποιήσει κάποια από αυτά τα μονοπάτια, να τα καταστήσει βατά, να σηματοδοτήσει τη χρήση τους και να τους δώσει ονόματα οδών και λεωφόρων. Αυτή η διαδικασία της εξερεύνησης όμως είναι σταδιακή και διαρκεί πολλά χρόνια.

Στην αστρολογία ο κόσμος των συμβόλων και των ιδεών της, συνιστά ένα τέτοιο κόσμο αρχετύπων. Ένα κόσμο που μέσα από την πάροδο χιλιάδων ετών χρήσης της αστρολογίας έχει ενσωματώσει τους συμβολισμούς της στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας. Παρμένα τις περισσότερες φορές από τον κόσμο της φύσης, άλλοτε όμως ιδεατά και βασισμένα σε απλά γεωμετρικά σύμβολα, τα σύμβολα της αστρολογίας είναι μεταξύ άλλων συνδεδεμένα ακόμη και με ψυχολογικές λειτουργίες.

Δεν είναι τυχαίο που τα ζώδια διαιρούνται σε ομάδες. Διαιρούνται με βάση το Δύο σε αρσενικά και θηλυκά και εσωστρεφή και εξωστρεφή. Διαιρούνται με βάση το Τρία σε τρεις τετραπλότητες, τα κυριαρχικά, τα σταθερά και τα μεταβλητά, οι οποίες αντικατοπτρίζουν τη μετάβαση από τη θέση στην αντίθεση και μετά στη σύνθεση. Διαιρούνται επίσης με βάση το Τέσσερα σε τέσσερις ομάδες ζωδίων που ανήκουν στο ίδιο στοιχείο και ψυχολογικά αντιστοιχούν στους τέσσερις ψυχολογικούς τύπους του Ιπποκράτη (χολερικός, αιματώδης, φλεγματικός και μελαγχολικός) καθώς και στις τέσσερις ψυχολογικές λειτουργίες του ανθρώπου (διαίσθηση, αντίληψη, σκέψη και συναίσθημα).

Στην πορεία της για εύρεση απαντήσεων για τη ζωή η λίμπιντο χρησιμοποιεί επίσης ένα συνδυασμό από μία ή περισσότερες από τις τέσσερις ψυχολογικές λειτουργίες. Στην προσπάθεια αυτή διαπιστώνεται συνήθως ότι κάποια από τις ψυχολογικές λειτουργίες προσφέρει καλύτερες απαντήσεις ή μπορεί να χρησιμοποιηθεί με λιγότερα εμπόδια. Έτσι επιλέγεται από τον ψυχισμό του καθενός από μας μία κυρίαρχη ψυχολογική λειτουργία.

Η απόφαση έρχεται είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, το αποτέλεσμα είναι πάντως ότι αναπτύσσουμε μία ψυχολογική λειτουργία περισσότερο από τις άλλες. Άλλος βασίζεται περισσότερο στο συναίσθημα, άλλος στη λογική, άλλος στις πέντε αισθήσεις του κι άλλος στη διαίσθηση του.

Οι τέσσερις ψυχολογικές λειτουργίες ταξινομούνται σε μορφή σταυρού στις μη ορθολογιστικές (δηλαδή αυτές που δεν οδηγούν σε λήψη αποφάσεων) και τις ορθολογιστικές.

Οι ορθολογιστικές είναι η σκέψη και το συναίσθημα και βάσει αυτών επιλέγουμε συνήθως το σωστό και το λάθος, αυτό που μας αρέσει κι αυτό που δε μας αρέσει.

Οι μη ορθολογιστικές είναι η αντίληψη και η διαίσθηση κι ονομάζονται μη ορθολογιστικές επειδή δεν οδηγούν σε μία διαδικασία επιλογής. Η διαίσθηση οδηγεί τη ζωή σαν σε μονόδρομο, ενώ η αντίληψη οδηγεί στη διενέργεια αυτόματων σχεδόν μηχανικών αντιδράσεων στα δεδομένα που αντιλαμβανόμαστε από τον έξω κόσμο.

Οι μη ορθολογιστικές λειτουργίες εμφανίστηκαν από πολύ νωρίς στην ανθρώπινη εξέλιξη. Αντίθετα οι ορθολογιστικές λειτουργίες είναι προϊόν του πολιτισμού και της εξέλιξης του ανθρώπου.

Οι τέσσερις λειτουργίες ταξινομούνται σε πόλους, η αντίληψη απέναντι από τη διαίσθηση κι η σκέψη απέναντι από το συναίσθημα. Η ψυχολογική λειτουργία που διαλέγει ο καθένας από μας να αναπτύξει περισσότερο ονομάζεται κύρια λειτουργία. Η κύρια λειτουργία δημιουργεί εξ’ αντανακλάσεως μία λειτουργία (συνήθως την αντίθετη της) την οποία ονομάζουμε μειονεκτική και είναι η λειτουργία που επιλέγει να χρησιμοποιεί λιγότερο ο άνθρωπος.

Οι άλλες δύο λειτουργίες καθίστανται συνήθως λιγότερο ή περισσότερο βοηθητικές της κύριας λειτουργίας. Στη πράξη αυτό σημαίνει ότι η κύρια λειτουργία, και συνήθως και μία δευτερεύουσα ,λειτουργούν μέσα μας κάτω από τον έλεγχο της συνείδησης, ενώ η τρίτη και κυρίως η μειονεκτική λειτουργία μας παραμένουν στον έλεγχο του ασυνείδητου που λειτουργεί τελείως ανεξάρτητα από την ατομική μας θέληση.

Αστρολογικά αυτό σημαίνει ότι στο γενέθλιο χάρτη μας επιλέγουμε ένα στοιχείο ή ένα πλανήτη πάνω στον οποίο χτίζουμε τη συνειδητότητα μας, ενώ τα άλλα στοιχεία δεν τα αναπτύσσουμε και μας βγαίνουν ασυνείδητα χωρίς να τα ελέγχουμε. Το στοιχείο ή πλανήτης που θα επιλέξουμε ως κυρίαρχο καθιστά αυτόματα το πολικό του ως μειονεκτικό σημείο ή σημείο που εκφράζεται ασυνείδητα.

Πιο κάτω αναφέρουμε συνοπτικά τα χαρακτηριστικά των τεσσάρων ψυχολογικών τύπων όπως σχετίζονται με τις ψυχολογικές λειτουργίες και τα τέσσερα στοιχεία της αστρολογίας.

Ο τύπος της φωτιάς είναι ο τύπος που πλησιάζει τον κόσμο γεμάτος ενθουσιασμό κι αυτοπεποίθηση. Έχει αυθορμητισμό, δημιουργικότητα, ενέργεια και δραστηριοποιείται συνεχώς. Έχει συνεχή έμπνευση, αλλά παράλληλα είναι και απότομος, καυγαδίζει, υπερβάλλει και γίνεται ενοχλητικός.

Ο τύπος αυτός κινητοποιεί μόνος του τον εαυτό του να ενεργήσει (self-motivated). Αισθάνεται ότι έχει πάντα δίκιο κι ότι πρέπει να διεκδικεί το δίκιο του με επιμονή και κουράγιο. Είναι ανυπόμονος, δεν ανέχεται περιορισμούς και δημιουργεί το χάος όταν είναι υποχρεωμένος να λειτουργήσει κάτω από κανόνες. Κινητοποιείται με βάση τα ιδανικά του, κοιτάει μόνο μπροστά και προχωράει χωρίς να υπολογίζει τους κινδύνους. Υποτιμά την αξία των υλικών πραγμάτων κι αδυνατεί να αντιμετωπίσει καταστάσεις που τα πράγματα δεν πάνε καλά γι’ αυτόν.

Ο τύπος αυτός αντιστοιχεί στο διαισθητικό τύπο όπως τον περιέγραψε ο Καρλ Γιουνγκ. Ο διαισθητικός τύπος έχει μία στάση προσμονής απέναντι στη ζωή – δηλαδή περιμένει συνεχώς να του συμβούν πράγματα – και διαθέτει γενικά μία αφελή θεώρηση της ζωής.

Σκοπός του είναι να αναζητά διαρκώς νέες ευκαιρίες κι αποτινάζει γρήγορα το παλιό, μόλις ικανοποιηθεί από αυτό και το βαρεθεί. Στην πορεία του αυτή δε λογαριάζει την ηθική ή τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος του. Γι’ αυτό καταλήγει συνήθως μοναχικός εξερευνητής των πραγμάτων μακριά από τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο διαισθητικός τύπος υποβαθμίζει συνειδητά τη λειτουργία της αντίληψης. Τον ενδιαφέρει περισσότερο η έμπνευση και το όνειρο. Το ασυνείδητο του τον τιμωρεί όμως γι’ αυτό προσφέροντας του ανεξήγητες εμμονές για απόκτηση συγκεκριμένων αντικειμένων ή για πρόσληψη συγκεκριμένων αισθητικών εντυπώσεων.

Ο γήινος τύπος χαρακτηρίζεται από επιμονή, πείσμα, εργατικότητα, προσοχή και αυτοέλεγχο. Ο τύπος αυτός δεν κινητοποιείται από μόνος του αλλά πρέπει να παρακινηθεί σε δράση από άλλους που θα του δώσουν το όραμα και το στόχο. Είναι ο άνθρωπος που κάνει αυτό που περιμένει ο κόσμος από αυτόν, ο άνθρωπος του καθήκοντος. Είναι επιφυλακτικός αλλά και ισχυρογνώμων, ακολουθεί τους τύπους και τους κοινωνικούς κανόνες, εργάζεται σκληρά αλλά έχει περιορισμένη φαντασία και πολλές προκαταλήψεις. Οτιδήποτε βρίσκεται εκτός των πραγμάτων που γνωρίζει, του προκαλεί δισταγμό και επιφύλαξη. Γι’ αυτό για να πειστεί να ακολουθήσει ένα στόχο χρειάζεται πολύ προσπάθεια. Μόλις πειστεί όμως είναι σε θέση να επιδείξει επιμονή και υψηλή συγκέντρωση δυνάμεων για τον επιτύχει. Ο γήινος τύπος δίνει σημασία στην υγεία, την άνεση, τις φυσικές εμπειρίες και τον αισθησιασμό. Βιώνει τα πάντα τελείως αντικειμενικά χωρίς να επεισέρχεται υποκειμενισμός στην κρίση του. Στόχος του είναι πάντα να συμβαδίζει με τους άλλους και με ότι βλέπει στο περιβάλλον του.

Οι άνθρωποι αυτοί εκφράζονται καλύτερα με ότι είναι απτό και χειροπιαστό. Η τέχνη, η κατασκευή, το σχέδιο κι ότι έχει να κάνει με το χειρισμό υλικών πραγμάτων είναι ο τομέας που ο τύπος αυτός δραστηριοποιείται καλύτερα.

Ο αέρινος τύπος βασίζεται στη λογική για να εξηγήσει τα πράγματα. Εκφράζεται συνετά, ανταλλάσσει ιδέες, επικοινωνεί, έχει αντικειμενικότητα και προσπαθεί να διατυπώσει σκέψεις και επιχειρήματα για να εξηγήσει τα γεγονότα. Ενεργεί διαμεσολαβητικά με σκοπό την εναρμόνιση των αντιθέσεων. Αναλώνει πολύ χρόνο στην εξέταση των ιδεών με αποτέλεσμα να παραμελεί το πρακτικό κομμάτι της ζωής. Θέλοντας να είναι σίγουρος ότι είναι αντικειμενικός, εξετάζει όλες τις πλευρές ενός ζητήματος με αποτέλεσμα να δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει σταθερές απόψεις αλλά ότι τις αλλάζει ανάλογα με τις περιστάσεις και τα γεγονότα. Προσπαθεί ακόμα να εξηγήσει με τη λογική και γεγονότα που δεν εξηγούνται από αυτήν όπως τα συναισθήματα των ανθρώπων. Σκοπός του είναι να βρει ένα πλαίσιο αναφοράς μέσα στο οποίο θα ταιριάζουν όλα τα γεγονότα. Ο τύπος του αέρα χρειάζεται για να προχωρήσει στη ζωή του επικοινωνία. Μέσα από την επικοινωνία με τους άλλους , τη διαλεκτική και τις αντιθέσεις προχωρεί και εξελίσσει τη σκέψη του. Στις κινήσεις του δείχνει δραστήριος, στη συμπεριφορά του κοινωνικός, και σαν προσωπικότητα δείχνει ήρεμος και με εσωτερική ενότητα.

Ο εσωστρεφής αέρινος τύπος παίρνει ερεθίσματα για εξέλιξη από τα όσα συμβαίνουν μέσα του περισσότερο παρά από τα όσα συμβαίνουν έξω από αυτόν. Προσπαθεί να βρει ένα σύστημα ηθικής που να εξηγεί όλες τις συμπεριφορές και μετά επιμένει σε αυτό δογματικά, καταστέλλοντας τις συναισθηματικές του αντιδράσεις. Δίνοντας έμφαση στη λογική, καταστέλλει τον υποκειμενικό χαρακτήρα των συναισθημάτων και μαζί υποβαθμίζει το κομμάτι εκείνο της ζωής που είναι υποκειμενικό (οικογένεια, σχέσεις, προσωπική ζωή).

Ο τύπος του αέρα προσπαθώντας να γίνεται αντικειμενικός γίνεται απρόσωπος. Κι όταν το απρόσωπο αυτό του χαρακτήρα του έρχεται σε σύγκρουση με τα καταπιεσμένα του συναισθήματα, καταλήγει αντί να το επιδιώκει να το μισεί.

Ο υδάτινος τύπος επηρεάζεται κι αυτός από το περιβάλλον του αλλά με διαφορετικό τρόπο. Διεισδύει στα συναισθήματα των άλλων και ταυτίζεται με τις καταστάσεις και τα γεγονότα που περνούν. Παράλληλα προβάλλει κι ο ίδιος επιρροές που ενδέχεται μακροπρόθεσμα «πνίγουν» και «φυλακίζουν» τα άτομα του περιβάλλοντος του.
Οι άνθρωποι του νερού εξωτερικεύουν πράγματα που στους υπόλοιπους τύπους είναι μόνο υποσυνείδητα. Εμφανίζουν παράλογους φόβους, είναι υπερευαίσθητοι, κι έχουν έντονες αντιδράσεις σε συγκεκριμένα άτομα και χώρους. Ο υδάτινος τύπος έχει δυσκολία να ξεχωρίσει τι από όλα αυτά που αισθάνεται είναι δικό του και τι συναίσθημα κάποιου άλλου με το οποίο έχει ταυτιστεί.

Ο υδάτινος τύπος αγαπάει την ηρεμία και τη μοναξιά, κατανοεί τους ανθρώπους και έχει συμπάθεια για όσους υποφέρουν. Έχει υποσυνείδητη σοφία και αγάπη που μπορεί εν δυνάμει να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους. Αν είναι λιγότερο αναπτυγμένος ψυχικά, μπορεί να αγαπά και να καταπιέζει να προστατεύει και να προστατεύεται, να υποψιάζεται και να δειλιάζει. Αδυνατεί να δώσει λογική στα συμπεράσματα του και μπορεί μόνο να προσπαθήσει να συνειδητοποιήσει τι κάνει και να μην το κάνει υποσυνείδητα. Κρίνει τα πράγματα ανάλογα με το εάν του είναι αρεστά ή δυσάρεστα. Προσπαθεί συνεχώς να προσαρμόζεται στο περιβάλλον και γι’ αυτό προσαρμόζει και τη συμπεριφορά του με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουν τελικά οι γύρω του πώς αισθάνεται ο ίδιος για ένα ζήτημα.

Ο εσωστρεφής τύπος του νερού νιώθει συναισθήματα που πολλές φορές νομίζει ότι είναι των άλλων αλλά στην πραγματικότητα είναι δικά του. Δε δείχνει καθόλου συναισθηματικές αντιδράσεις με αποτέλεσμα να μην μπορεί να καταλάβει κανείς τι σκέφτεται. Έχει μεγάλη δυσκολία στην έκφραση και γενικά δείχνει να είναι ψυχρός, απόμακρος και κάπως αναίσθητος.

Τα παραπάνω δίνουν μία γενική εικόνα για τα χαρακτηριστικά των τεσσάρων ψυχολογικών τύπων. Ο αγώνας για επικράτηση της μία ή της άλλης ψυχολογικής λειτουργίας είναι κάτι δυναμικό, κάτι που μπορεί να ανατραπεί σε ένα ωροσκόπιο ή και κάτι που να μην έχει ακόμη αποφασιστεί. Σε μερικά ωροσκόπια ο αγώνας παραμένει συνεχής και δεν έχει καταλήξει σε νίκη. Σκέψη και συναίσθημα, αντίληψη και διαίσθηση εμφανίζονται εναλλάξ και μας μπερδεύουν στην ταξινόμηση του χαρακτήρα.

Σε άλλες περιπτώσεις οι δυνατότητες που υποδεικνύει το ωροσκόπιο βρίσκονται σε νάρκη και δεν εξελίσσονται ελλείψει ευκαιριών και κατάλληλου περιβάλλοντος. Στις περιπτώσεις αυτές ο άνθρωπος δεν μπορεί να εκφράσει αυτό που είναι προορισμένος να εκφράσει με αποτέλεσμα να εκδηλώνονται καταπιεσμένες τάσεις και επιθυμίες με τη μορφή νευρώσεων.