Στην εξελικτική του αστρολογία ο Τζεφ Γκρην προτείνει μία κλίμακα αναγνώρισης του επιπέδου ωρίμανσης που έχει η συνείδηση κάποιου, ένα τρόπο να μετράμε τον εαυτό μας στην ουσία και να αναγνωρίζουμε σε ποιο σκαλί βρισκόμαστε στη σκάλα της πνευματικής ανάπτυξης.

Στο πρώτο επίπεδο θα βρει κανείς μας λέει μία μειοψηφία ανθρώπων που πασχίζουν ακόμα να σκεφτούν σωστά ως άνθρωποι, άνθρωποι με διανοητικές ίσως αδυναμίες ή ιδιαιτερότητες, που συχνά γίνονται για μας παράδειγμα της προσπάθειας και της δύναμης που απαιτείται για να είσαι άνθρωπος. Αυτοί οι άνθρωποι είναι η μειοψηφία ωστόσο και δεν ασχολείται ιδιαίτερα με αυτούς, ίσως και από σεβασμό στις ιδιαιτερότητες τους, και την προσπάθεια τους να εισέλθουν πνευματικά στο ανθρώπινο πεδίο.

Στο δεύτερο επίπεδο που το ονομάζει το επίπεδο της συναίνεσης ή το επίπεδο της συμμόρφωσης έχουμε την πλειοψηφία των ανθρώπων, κάπου το 70% που είμαστε και οι περισσότεροι και στο οποίο οι άνθρωποι έχουν μάθει να αναγνωρίζουν αυθεντίες και να μη σκέφτονται τόσο μόνοι τους, όσο να δέχονται και να αναγνωρίζουν ως σωστό, αυτό που υποδεικνύουν οι διάφοροι ειδικοί, είτε είναι αυτοί γιατροί, επιστήμονες ή ότι άλλο. Το επίπεδο αυτό έχει τρεις υποδιαιρέσεις, την πρώτη του ανθρώπου που κάνει αυτό που τον έχουν αναθρέψει χωρίς ερωτήσεις, την δεύτερη που ο άνθρωπος αποκτά φιλοδοξίες, συγκρίνει τον εαυτό του με τους άλλους και μπαίνει στην προσπάθεια να γίνει καλύτερος από αυτούς – προσπάθεια που αν και ανταγωνιστική του δίνει διεύρυνση της συνείδησης καθώς προσπαθεί να μάθει περισσότερα για να γίνει καλύτερος.
Στην τρίτη υποδιαίρεση έχουμε τους ανθρώπους που είναι ηγέτες της κοινωνίας, ξέρουν πώς παίζεται το παιχνίδι και καθορίζουν αυτοί την ιδεολογία που είναι κυρίαρχη, έχουν όμως παράλληλα και την περιέργεια να συγκρίνουν το δικό τους κοσμοθεωρητικό σύστημα της χώρας και της κουλτούρας τους με «αντίπαλα» συστήματα άλλων θρησκειών, κρατών, πολιτισμών.
Μετά τις τρεις υποδιαιρέσεις αυτές εισερχόμαστε σε ένα νέο μεγάλο επίπεδο που είναι το επίπεδο της ατομικοποίησης. Εκεί έχουμε επίσης τρεις υποδιαιρέσεις. Στην πρώτη το άτομο, αν και εξωτερικά συνεχίζει να δρα εντός του κοινωνικού πλαισίου, εσωτερικά νιώθει πως όλα αυτά που έχει μάθει είναι ψέματα και έχει μία δική του προσωπική άποψη που όμως φοβάται να εκφράσει. Το άτομο αυτό ζει όλη του τη ζωή μία διπλή ζωή, εξωτερικά επιτυχημένος κοινωνικά και εσωτερικά να πιστεύει ότι είναι αλλοτριωμένος. Η εμπειρία του αυτή τον κάνει να πιστεύει πως η ζωή είναι όλη μια υποκρισία.
Στη δεύτερη υποδιαίρεση το άτομο κάνει την επανάσταση του, αλλά είναι ασυγκράτητο και φτάνει στο άλλο άκρο μη αναγνωρίζοντας κανενός είδους αυθεντία σε κανέναν ειδικό. Θεωρεί ότι για τα πάντα πρέπει να έχει μόνος του άμεση εμπειρία για να έχει γνώμη κανείς και δε δέχεται κανένα τρόπο απόδειξης που δε βασίζεται στην προσωπική του εμπειρία. Είναι πολύ ευαίσθητος στο να τον ταξινομούν σε κατηγορίες σκέψης γιατί θεωρεί ότι τον προβατοποιούν και κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να βρει ομοιότητες στη σκέψη του μαζί του, αυτός θα σαμποτάρει την προσπάθεια για να αποδείξει στον εαυτό του κυρίως ότι είναι μοναδικός. Αυτός γίνεται ένας αναρχικός της σκέψης, στρεφόμενος ενάντια στην κοινωνία επειδή την νιώθει σαν απειλή για την ατομικότητα του. Οι απανταχού συνομωσιολόγοι θα μπορούσαν να ανήκουν σε αυτή την κατηγορία όπως και όσοι έχουν κάποιου είδους σχέση με την αναρχία. Και γενικά όσοι επιλέγουν ένα τρόπο ζωής μακριά από το «σύστημα».
Στην τρίτη υποδιαίρεση βρίσκονται οι άνθρωποι που χωρίς να χάνουν την ατομικότητα τους, αναγνωρίζουν ότι μπορεί να υπάρχει διαλεκτική σχέση με το σύνολο σε μία σχέση δούναι και λαβείν. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είναι εφευρέτες, επιστήμονες τύπου Έλον Μασκ ή Αινστάιν, που παρόλο που είναι ιδιαίτεροι δεν το βλέπουν αυτό ως λόγο αντιπαράθεσης με την κοινωνία, παρά ως λόγο προσφοράς. Η κοινωνία συνήθως ωφελείται από αυτούς τους ανθρώπους, αν και αδυνατεί συχνά να τους καταλάβει.
Μετά τις τρεις υποδιαιρέσεις αυτές η συνείδηση του ατόμου εισέρχεται σε ένα τέταρτο στάδιο, το στάδιο της Πνευματικότητας. Βασικό χαρακτηριστικό αυτού του σταδίου συγκριτικά με το προηγούμενο είναι η βιωματική γνώση ύπαρξης μίας άλλης Ανώτερης Συνείδησης έξω από τη συνείδηση του ίδιου του ατόμου. Άλλοι θα την πουν αυτή τη Συνείδηση Ανώτερο Εαυτό, άλλη Ψυχή, άλλοι ο Χριστός μέσα μας, άλλοι Θεό, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το άτομο βιωματικά γνωρίζει και επικοινωνία με μία άλλη Ανώτερη Νοημοσύνη έξω από τη δική του. Η βίωση και μόνο αυτής της εμπειρίας αλλάζει την ροή της Συνείδησης του ατόμου και το μεταμορφώνει. Κι εδώ η μεταμόρφωση του περνά από τρία διαφορετικά στάδια.
Στην πρώτη υποδιαίρεση το άτομο νιώθει δέος μπροστά στη Νοημοσύνη που βρίσκεται μπροστά του, νιώθει απέραντη ταπεινότητα, αλλά και αδυναμία συνάμα να εκφράσει και να εκπροσωπήσει κατ’ οιονδήποτε τρόπο αυτή τη Νοημοσύνη στον έξω κόσμο. Νιώθει «πολύ μικρός» για να κάνει οτιδήποτε εξ’ ονόματος αυτής της νοημοσύνης. Αυτό έχει σα συνέπεια συχνά το άτομο αυτό να μην κάνει τίποτα στη ζωή του πρακτικά στον πνευματικό χώρο, γιατί πιστεύει ότι δεν αξίζει.
Στη δεύτερη υποδιαίρεση πάμε στο αντίθετο άκρο και το άτομο θεωρεί ότι έχει απευθείας σύνδεση με το Θείο κι ότι εκπροσωπεί την Νοημοσύνη αυτή και πέραν του βαθμού που πραγματικά το κάνει. Επίσης θεωρεί ότι η επιτυχία του οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον εαυτό του και στο τι είναι ο ίδιος ικανός να κάνει. Η γνώση που δίνει συχνά ξεχνά ότι είναι κάτι που του δόθηκε και αρχίζει και πιστεύει ότι ο ίδιος είναι ο δάσκαλος παρά ο διαμεσολαβητής.
Και στην τρίτη υποδιαίρεση έχουμε το άτομο που αναγνωρίζει ότι όλα είναι στιγμές τελικά και ότι αυτό που μπορεί να κάνει αυτός θα μπορούσε να το κάνει οποιοσδήποτε. Ότι έχει ένα ρόλο σημαντικό, αλλά δεν είναι αναντικατάστατος και δεν ενδιαφέρεται επίσης για προσωπική επιβράβευση γι’ αυτό που κάνει. Το αστείο εδώ είναι οι αντιδράσεις των τρίτων, οι οποίοι μην μπορώντας να καταλάβουν την έλλειψη προσωπικού κινήτρου του ατόμου αυτού, του «φοράνε» επάνω του όλες τις προβολές τους και άλλοι νομίζουν ότι το κάνει για τη δόξα, άλλοι για τα λεφτά, άλλοι γιατί κάποιος τον επηρεάζει και χιλιάδες άλλοι λόγοι που του αποδίδουν απλά και μόνο γιατί δεν τον καταλαβαίνουν. Το άτομο στο στάδιο αυτό συνειδητοποιεί την παροδική του σχέση με τη ζωή, την Νοημοσύνη, το σύμπαν και τη σχέση κύματος και θάλασσας που κατά αναλογία έχει η δική του ιδιαίτερη συνείδηση σε σχέση με τη Συνείδηση του Όλου.
Στην κλίμακα αυτή καθένας από μας έχει μία θέση που μπορεί να αλλάζει στη διάρκεια της ζωής μας λίγο πάνω λίγο κάτω, προσπαθώντας να ισορροπήσει σε κάποιο επίπεδο μεταξύ επιπέδων ή υποδιαιρέσεων αυτών. Άσχετα αν συμφωνεί ή δε συμφωνεί κανείς με αυτή την προσέγγιση είναι ενδιαφέρον να την έχει σαν πυξίδα γιατί είναι ένα κλειδί κατανόησης γιατί κάποιοι άνθρωποι επηρεάζονται π.χ. περισσότερο από τη μαζική συνείδηση και κάποιοι όχι, κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς στη συμμόρφωση και κάποιοι όχι, κάποιοι πιο επιρρεπείς στην αντιδραστικότητα και κάποιοι όχι.
Προφανώς δεν είναι μια τελειωμένη προσέγγιση αυτή και με την δική του ενατένιση καθένας μπορεί να συμπληρώσει εκφάνσεις και εκδηλώσεις των διαφόρων συνειδήσεων στην κλίμακα που μπορεί να κατανοήσει και να αποτελέσει εργαλείο για τη δική του προσωπική ανάπτυξη και συνειδησιακή ωρίμανση.

Οι εκλείψεις στην Ψυχολογική Αστρολογία είναι φάσεις αλλαγών. Περίοδοι που οι παλιές συνθήκες ζωής που θεωρούσαμε σίγουρες κλονίζονται. Αυτό μας αποσπά από τις βεβαιότητες μας και μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε πολλά πράγματα που τα θεωρούσαμε δεδομένα. Ο άξονας των οίκων που συμβαίνει η έκλειψη φέρνει στο προσκήνιο τουλάχιστον για έξι μήνες μπροστά μας μία περιοχή ενδιαφέροντος που θα αναγκαστούμε να δουλέψουμε πάνω στον εαυτό μας και στις σχέσεις μας με το περιβάλλον. Συχνά οι εκλείψεις οδηγούν στο τέλος μίας παλιάς σχέσης ή κατάστασης. Εκείνη τη στιγμή πιθανόν να μην το καταλάβουμε, αλλά το ενδιαφέρον ενός συντρόφου ή ενός συνεργάτη στρέφεται σε άλλη κατεύθυνση και απομακρύνεται από εμάς. Ή ομοίως το δικό μας απομακρύνεται από εκείνον. Η αλλαγή προτεραιοτήτων είναι σημαντικό στοιχείο των εκλείψεων και συχνά μπορεί να προέρχεται και από το περιβάλλον. Ο εργοδότης αλλάζει προτεραιότητες, η οικονομία αλλάζει προτεραιότητες, οι επενδυτές αλλάζουν προτεραιότητες. Την περίοδο των εκλείψεων αποφεύγουμε λέμε να κάνουμε σημαντικά πράγματα, γιατί μπορεί να έχουν άσχημες συνέπειες, αλλά αυτό δεν είναι πάντα αληθές. Μερικές φορές πολύ μεγάλα πράγματα μπορεί να γίνουν εν μέσω εκλείψεων. Ο κανόνας 80-20 ισχύει και εδώ. Στις 10 εκλείψεις οι 2 θα μας δημιουργήσουν το 80% των αλλαγών στη ζωή μας σε ορίζοντας τριετίας. Οι άλλες απλά θα δημιουργήσουν κάποια ένταση.

Από την άλλη συχνά οι εκλείψεις συνεργάζονται μεταξύ τους. Η μία ενεργοποιεί την άλλη κι έτσι δημιουργείται ένα αδιαπέραστο τοίχος που για να το προσπεράσουμε μπορεί να περάσουν και δυο και τρία χρόνια. Τότε μπορεί να έχουμε μία δύσκολη περίοδο στις σχέσεις ή ακόμα και μία βαριά ασθένεια. Εδώ έχουμε μία πιο καρμική επιρροή των εκλείψεων, καθώς παρά τη δουλειά με τον εαυτό μας, τα πράγματα δε δείχνουν να βελτιώνονται. Όπως λέει και η Carolyn Myss στο «Γιατί οι άνθρωποι δε θα θεραπεύονται και πώς μπορούν», το ότι καταλαβαίνουμε γιατί είμαστε άρρωστοι, δε σημαίνει ότι δε θα ολοκληρωθεί η ασθένεια στην προδιαγεγραμμένη της κατεύθυνση. Άλλωστε άλλο το κάρμα του νου, άλλο της ψυχής και άλλο του σώματος.

Οι εκλείψεις είναι από τα πιο μελετημένα αστρολογικά φαινόμενα από την αρχαιότητα και από τα πρώτα που μελέτησαν οι αστρολόγοι. Ωστόσο κάθε τόσο βρίσκουμε κι ένα νέο τρόπο να τις προσεγγίζουμε. Σημαντικό είναι να γνωρίζουμε πότε ενεργοποιούνται οι εκλείψεις που μας αφορούν και αυτό δε γίνεται μόνο από τις διελεύσεις, αλλά και από τις Πανσελήνους του μήνα ή ακόμα και από τις σεληνιακές επιστροφές μας. Στη μελέτη της ετήσιας πρόβλεψης, ξεχωριστό κεφάλαιο από μόνο του είναι η μελέτη των εκλείψεων της χρονιάς, πώς μας επηρεάζουν και πότε ενεργοποιούνται από το χάρτη μας.

Οι άνθρωποι που έχουν γενέθλια κοντά στις εκλείψεις εισέρχονται σε μία γενεθλιακή χρονιά με μεγάλη ταχύτητα, ειδικά αν αυτές είναι σεληνιακές. Είναι σαν το τροχοφόρο που μπαίνει στη στροφή με μεγάλη ταχύτητα και είναι εύκολο να ντεραπάρει. Από την άλλη το να έχουν γενέθλια με ηλιακή έκλειψη ίσως δείχνει λιγότερες φασαρίες, αλλά τα γεγονότα που θα συμβούν μπορεί να είναι εξίσου καθοριστικά, ειδικά όσον αφορά την ικανότητα του ατόμου να στηρίζεται στα πόδια του και να επιβιώνει. Συνεπώς ιδιαίτερη σκέψη και συλλογισμό θέλει η ετήσια ερμηνεία ενός χάρτη, εφόσον τα γενέθλια γίνονται κοντά σε εκλείψεις.

Για να κατανοήσει κανείς την επιρροή των εκλείψεων στο χάρτη του στην ουσία πρέπει να γνωρίζει όλο το οικοδόμημα της αστρολογικής τεχνικής. Οι εκλείψεις μπορεί να συνδυάζονται με το γενέθλιο χάρτη, τις προόδους, την ηλιακή επιστροφή, τον τροπικό ή δραγωνικό χάρτη, τις σεληνιακές επιστροφές ή ακόμα και τις ανιούσες. Ερμηνεύουμε πάνω σε αυτές τις μοίρες, τις όψεις, τις αντισκιές, τους κλήρους, τους σχηματισμούς όψεων και ενδεχομένως και άλλες επιπλέον πληροφορίες. Είναι από τα πιο δύσκολα και συνάμα από τα πιο όμορφα αντικείμενα της αστρολογίας και η μελέτη τους αξίζει από μόνη της όσο η μελέτη όλων των άλλων ίσως τομέων της αστρολογικής γνώσης – ίσως επειδή αποτελεί και επιτομή τους.